۱۳۸۹ تیر ۹, چهارشنبه

سوختن یا مردن؟

دیشب اندر محفل یاران، هم پیالگان و هم کیشان‌مان...
بین دو نیمه‌ی فوتبال اسپانیا-پرتقال، پس از خفه کردن صدای تلویزیون به دلیل تحویل دادن یاوه‌های مفت، جدال بر سر این در گرفته بود که آدمی باید برای اونی بمیره که براش تب می‌کنه! یا برای اونی تب کنه که براش بمیره!
تا نظر شما چی باشه؟ :دی

۱۳۸۹ تیر ۸, سه‌شنبه

مرتیکه‌ی هندسی (2)

همیشه دلم یه چیزی رو می‌خواست، ولی هیچ‌وقت بهش نرسیدم!
همیشه دلم می‌خواست در طول زندگی‌م روی عرضش قدم بگذارم...
ولی هر چی سعی کردم، آخر تلاش و زحمتم، فقط به این محدود شد که به حفظ تعادل روی قطر زندگی قانع بشم!

۱۳۸۹ تیر ۳, پنجشنبه

شب زفاف، رو سنگ‌فرش

یکی دو سال پیش، خونه‌ی رفیقم در حال بازی کردن شطرنج، نرد یا چیز دیگه‌ای بودیم.
من، رفیقم و باباش نشسته بودیم و همونطور که بازی می‌کردیم و کنار بساط روی زمین ولو شده بودیم، صحبت‌های مختلفی هم پیش میومد...
همین میون بود که گفتم: ای تو روح‌شون! آخه کدوم خری برگشته گفته که اگه پسرا برن خدمت مرد می‌شن یا چه می‌دونم آدم می‌شن و از این مزخرفات؟
- خوب حالا مگه چی شده؟
- دوباره دیشب روی این تخت‌های یه لا پتوی پادگان خوابیدم، له شدم! کمرم داغون شده.
- شماها هنوز بچه‌این! نمی‌فهمین! شاید مرد نشین و البته مسلما آدم که نمی‌شین! ولی یه چیزایی یاد می‌گیرین که الان که نمی‌فهمین هیچ، شاید بعدا هم اصلا نفهمین که قضیه از کجا آب می‌خوره!
- آخه مثلا چی!؟ یه حرفایی می‌زنیا!
- می‌خوای نمونه‌ش رو برات بگم؟ مثلا همین روی این تختای سفت خوابیدن، کلی به درد زندگی مشترک آینده‌ت می‌خوره!
من و رفیقم ابروهامون رفته بود بالا و با تعجب به باباش نگاه می‌کردیم و هر دو منتظر بودیم تا ادامه بده...
اون هم با نیش باز ادامه داد: ببین پسرم، صددرصد تو زندگی زناشوییت، یه وقتایی یه مسائلی پیش میاد که خانومت توی تخت راهت نمی‌ده! تو توی خونه و زندگی‌ت دیکتاتور مطلق هم که باشی، هیچ غلطی در رابطه با حکومت مطلق زن‌ها بر اتاق خواب نمی‌تونی بکنی!
ما هم که شدیدا مشتاق شنیدن شده بودیم و در همون حال بلند بلند می‌خندیدیم، هی پشت سر هم گفتیم خوب! خوب!
- اگه یه وقتی یه همچین مسئله‌ای پیش بیاد و زنت تو اتاق راه‌ت نده! خوب باید دم در اتاق روی سنگا بخوابی دیگه، سفت و سخت و سرد، مثل تختای پادگان...
- خوب مگه کاناپه رو از آدم گرفتن؟ تازه اگه آدم تخت سفری نداشته باشه!
- می‌گم نمی‌فهمین، پس نگو چرا!
- خوب شما بگو بفهمیم!
- اول از همه اینکه آخه بدبخت اگه بری رو کاناپه بخوابی که شب بعدی هم باید رو همون کاناپه بخوابی!
و ادامه‌ی خنده...
- البته یه چیزی هم هستا! اگه زنت دوستت نداشته باشه یا تو دوستش نداشته باشی، دلیلی نداره رو سنگا بخوابی. حتی اگه وضعیت خراب‌تر بود، می‌تونی از خونه هم بزنی بیرون. ما مواردی رو در نظر می‌گیریم که شما همدیگه رو دوست دارین، حالا مثلا به هر دلیلی که اون شب پیش اومده خانومت راه نداده‌ت!
- خــــوب!
- وقتی که شرایط اینطوری باشه! من بهت قول می‌دم که نیمه‌های شب خانومت از اتاقش میاد بیرون تا تو رو چک کنه و ببینه تو چه وضعیتی هستی! اول از همه وقتی ببینه تو دم در رو سنگ‌ها خوابیدی، ممکنه همون موقع دلش به رحم بیاد، بیدارت کنه و دعوتت کنه که بری سر جات بخوابی که این موقع‌ها هم معمولا فقط به یه خوابیدن ساده قضیه تموم نمی‌شه! می‌دونی چی می‌گم که! مگه نه؟
- آره عزیزم، می‌دونم چی می‌گی...
- خوشم میاد خوب می‌گیری! تو حالت دوم، اگه کمتر دل‌رحم باشه، برات پتو و متکا میاره. تو این حالت تو اگه از اون قشر مردهای یبس نباشی، صددرصد بیدار می‌شی و چون در رو دیگه نبسته می‌ری سر جات می‌خوابی و بازم ادامه‌ی داستان... تو حالت سوم، اول از همه باید زنت رو خوب بشناسی که زیاد دل‌رحم نیست و ترجیح می‌ده یه کم ادب بشی تا اینکه بهت محبت کنه و از این حرفا، اگه زنت اینطوری باشه برات بهتره که خوابت هم سبک باشه که وقتی خانومت اومد بالا سرت، بیدار بشی و بری سر جات، ولی در این موارد نمی‌تونی انتظار اون استقبال گرم رو داشته باشی، حالا همه‌ی اینا یه طرف اگه زنت از اون سرتق‌ها و شیطون‌ها باشه یه طرف...
- چطور؟ (با نیشی که تا پس گردن باز شده!)
- خوب این موقع‌ها، وقتی زنت ببینه که داری از جات بلند می‌شی، سریع می‌پره تو اتاق تا در رو ببنده و اگه با سرعت عمل نکنی، کلاه‌ت پس معرکه‌س، هر چند که می‌تونی از برخوردار شدن امتیاز ویژه‌ی فردا شب برای خودت مطمئن باشی، ولی اگه اون شب به اتاق خواب برسی، یه بُناسی داره که بعده‌ها خودت می‌تونی تجربه کنی و بفهمی...
باز هم انفجار خنده...
- خیلی حالت‌های دیگه هم هست، ولی دیگه حوصله ندارم. ولی بذار یه چیز دیگه رو هم بگم، وقتی ازدواج کردین، البته اگه به سبک سنتی عمل کردین و قبل از جشن عروسی از همدیگه شناخت جنسی نداشتین این قضیه به کارتون میاد... گاهی وقتا دخترا حاضر نیستن یا مثلا آمادگی ندارن که همون شب اول با کسی باشن، حالا بعضی وقتا که از یه شب هم بیشتر می‌شه رو کاری ندارم! ولی در کل بهت تضمین می‌دم که وقتی یه همچین قضیه‌ای برات پیش بیاد، خوابیدن روی سنگ سرد دم در، خیلی درصد راه یافتنت به اتاق خواب رو تو همون شب زیاد می‌کنه...
همین موقع دمپایی همسر استاد گوشه‌ی شقیقه‌ش نشست(به دلیل مجهول بودن روش کسب تجربه)، خودش هم فرار کرد و خنده‌ها بازم ادامه پیدا کرد...

پ. ن: این وسط چون متنم طولانی شد و مابین نوشتن برای خوردن نهار رفتم، اصلا یادم رفت که این قضیه رو واسه‌ی چی شروع کردم به نوشتن...

۱۳۸۹ تیر ۱, سه‌شنبه

Kami K - داداش سایلنت

بدترین عادتی که در انسان سراغ دارم، عادت به عادت کردن به آدماس!
گاهی وقتا با خودم می‌گفتم من بمیرم هم دیگه به کسی عادت نمی‌کنم.
گاهی هم فکر می‌کردم به عادت نکردن به آدما عادت کردم.

تازه فهمیدم فقط عادت کرده بودم پیش خودم زر مفت بزنم...

پ. ن: انقدر که تازگی دل‌تنگِ حرف زدنو هم‌کلام شدن دوباره یا که لااقل خوندن نوشته‌های جدید آرشم(آرشِ سیاه مشق)، دلم برای هیچ چیز تنگ نیست... یادش بخیر وقتی واسه اذیت کردنم، بهم می‌گفت: داداش سایلنت!

۱۳۸۹ خرداد ۳۰, یکشنبه

پینوکیو زیاد هم خر نبودها

ایتالیک‌ها، حرف خودمه

- کامران! این مگه باقالی‌پلو با گوشت نیست؟ می‌گم که اگه قراره با مرغ بخوریم، همون زرشک‌پلو رو بخوریم.
- نه، زیر و روش کن، یحتمل گوشتش زیر برنجه...
- جان من؟
- حالا تو امتحان کن!
- باباجان ترکوندی برنجو! چی کار می‌کنی؟
- داره شخم می‌زنه شاید یه گوشتی چیزی از زیرش در بیاد!
- آره، شخم بزن عزیزم، شخم بزن، شاید یه چیزی در آوردی! دو-سه تا تیکه در اومد، شاید یه چیزی هم گیر ما بیاد!
- کامران این که هیچی نداره! هر چی شخم می‌زنی هیچی در نمیاد!
- ای بابا! شما هم نمودین ما رو! هی شخم شخم می‌کنین. مثلا داریم غذا کوفت می‌کنیم، می‌خوای کود هم بیار بپاش! شاید بهتر رشد و نمو پیدا کنه. به من چه که گوشت نداره!
- حالا چرا قاطی می‌کنی؟
- کامران کلا اینطوریه دیگه، یهو آمپر می‌چسبونه، تو کارتو بکن، شخم رو بزن...
- به اندازه کافی شخم زدی عزیزم، حالا باید یه سال صبر کنی، تا سال دیگه واسه‌ت گوشت در بیاد. کی گفته پینوکیو همه‌ش تخیل نویسنده بوده؟

بعدا نوشت: رابطه پینوکیو با این نوشته اونجا نمود می‌کنه که سکه‌ی طلا می‌کاره تا درخت طلا براش در بیاد...

۱۳۸۹ خرداد ۲۹, شنبه

بدبختِ خودخواهِ حسود

تا جایی که به یاد دارم و تو این بیست و اندی سالی که خودم رو شناختم، هیچ‌وقت به لحاظ ثروت و اینا به کسی حسادت نکردم...
اما این حسادتی که من تو ارتباطاتم دارم، بدجوری یخه‌م رو چسبیده، تو این قلم از حسادت بدجوری به اوج رسیدم.
تازگی فهمیدم توی ارتباطاتم خیلی هم خودخواهم، نمی‌دونم چرا اینطوری شدم، قبل‌ها اینطوری نبود.
قبلا این چنین نبود که بخوام طرفم تمام و کمال مال من باشه، دلم نخواد حتی کسی بهش نگاه کنه، دلم نخواد حتی با پسر غریبه‌ای دست بده یا بدون اینکه من باشم، با پسری بگوبخند کنه، جدیدا خیلی حسودی می‌کنم به کسی که طرف من رو ببره بیرون بگردونه یا حتی قبلا برده بوده بیرون...
کلا از درون دچار مشکل شدم.

گاهی با خودم می‌گم همه برن بمیرن، فلانی فقط مال من باشه...
البته اینکه می‌گم برن بمیرن، دقیقا این نیست که همه برن بمیرن، همه برن به جهنم...
انگار بازم زیاد فرقی نکرد، نگاه کن! منظورم دقیقا این نیستا، می‌گم نظرات و افکارشون به درک...
البته می‌دونی؟ نه به طور کلی، تو این یه مورد.
اصلا گوش کن، حرفم اینه که می‌گم هر کس هر جوری می‌خواد فکر کنه! من، حسودم، خیلی هم خودخواهم.
با خودم هم تو این یه مورد خیلی حال می‌کنم. به کسی هم مربوط نیست.
آخیش...