۱۳۸۹ اردیبهشت ۸, چهارشنبه

اگه می‌شد رفت عقب...
از پایه و بنیان ویرانش می‌کردم و یه مدل دیگه می‌ساختم.

۱۳۸۹ اردیبهشت ۴, شنبه

از دیدارتون خوش‌وقتم

 وقتی یکی مثل من وسط یه محفلی گیر بیفته که همشون به طور میانگین در ماه لااقل بالای 5-6 تا کتاب مطالعه می‌کنن، واقعا لال‌مونی می‌گیره!
بنده در سال خودم رو بکشم، شاید 10-12تا کتاب دست بگیرم، البته مطالعات اینترنتی و این‌ها رو کار ندارم، ولی خوب...
خلاصه فقط وقتی می‌تونستم اظهار نظر کنم که صحبت از کتاب‌هایی می‌شد که خوندم و گاهی وقتا هم زدن تو سر ذبیح‌الله منصوری و لرزوندن تنش تو قبر که با سبک ترجمه‌ش چه خیانتی به نویسنده‌هایی امثال دوما کرده...
همین میون بود که یکی از بانوان، تصمیم گرفت یه تیکه از مکالمه‌ای که در یکی از کتاب‌ها شده بود رو برای دوستانِ دیگه بخونه!
یکی از اون‌هایی که می‌شه گفت +50% از کتاب‌هایی که تا حالا خوندم رو ازش قرض گرفتم...
حین روخوانی، وقتی به جایی رسید که پسر و دختر می‌خواستن خداحافظی کنن، پسر گفت "خانوم ...(اسمش یادم نیست) واقعا خوشوقت(بخونید khoshoghat) شدم، خداحافظ."، "منم همینطور، خداحافظ شما!"
به خاطر واژه‌ای که در متن کتاب به کار رفته بود اصلا متوجه مفهومش نشدم، حسابی گیج و گنگ بودم،همچنان داشتم فکر می‌کردم و مطمئن بودم ابروهام هفت شده و سه تا علامت سوال بالای سرم دارن قر می‌دن، از طرفی هم جرات نمی‌کردم وقتی بین این جماعت اهل فضل نشستم، معنی این کلمه‌ی خاص رو بپرسم که حالا اینی که گفتی یعنی چه!
بعد از چند لحظه که گذشت یه نگاهی به بقیه انداختم، با خودم گفتم مطمئنم بقیه هم تو کف همونی هستن که من هستم.
به خودم جرات دادم و گفتم "م... جان، می‌شه دوباره این دو خط آخر رو بخونی؟"، "آخرش که فقط خدافظی بود"، "نه آخه شما نمی‌دونی! یه نکته‌ای بود که من اصلا متوجه‌ش نشدم."، همین که من اینطور گفتم، بقیه هم شروع به تایید کردن و بانوی اهل فضل و مالک کتابخونه‌ی چند هزار جلد کتابی دوباره شروع به خوندن کرد و باز هم متن کتاب رو همونطور خوند و مطمئن شدم مشکلی در دید نبوده.
وقتی نگاه‌های منظوردار اطرافیان رو دیدم که بینشون در حال رد و بدل شدنه، رفتم کتاب رو از دستش گرفتم و دیدم کلمه‌ی خوش‌وقت رو خانوم داره khoshoghat می‌خونه! نمی‌دونستم بزنم زیر خنده یا به حالش گریه کنم!
فقط کتاب رو دادم دست بقیه تا خودشون ببینن...

یعنی بعضی وقتا... هیچی اصلاولش کن، دیگه چیزی نگم سنگین‌تره!

۱۳۸۹ اردیبهشت ۱, چهارشنبه

I don't love you

I am attracted to you
I want you
I desire you
I need you
I would do anything for you
I really like you
I am crazy over you
I just love you
هان؟
آهان!

۱۳۸۹ فروردین ۲۹, یکشنبه

جون! وویی!!!

بهار به این مزخرفی!
شبِ به این باحالی!
باعثِ بسی حیرت در وجودِ بی وجودمان گشته!
واقعا از این باد دارم لذت می‌برم!
پنجره بازه و نم بارون رو باد می‌ریزه رو من!
یه حال می‌ده که نگو...

۱۳۸۹ فروردین ۲۷, جمعه

4:46

کاش من یکی رو داشتم که بهم می‌گفت، نه! یعنی بهم حالی می‌کرد. آخه خودم که این چیزها رو نمی‌فهمم...
کاش یکی بود حالیم می‌کرد که وقتی ساعت یک و نیم می‌ری بخوابی، اگه 2 بار غلت زدی و خوابت نبرد، خوب حتما یه مرگیت هست دیگه. باید پاشی بشینی اینجا که یه خورده دیگه کالری از چشمات بسوزونی، بعد بری بخوابی.. اما چون کسی نیست، من تا 4:19 توی تختم غلت می‌زنم و به کلیه‌ی بدبختی‌هام فکر می‌کنم. غیر از اینکه بزرگترین بدبختیِ حال حاضرم اینه که هنوز خوابم نبرده.
اینه که الان میام و می‌شینم اینها رو می‌نویسم روی دیوار بلاگم.
حتی یکی نیست الان، یعنی دقیقا تو همین ساعت، نه تو همین لحظه به من بگه اینجا که فیس‌بوک نیست، می‌گی دیوار... اما این یکی مهم نیست...

۱۳۸۹ فروردین ۲۲, یکشنبه

ابراز

وقتی مدیا پلیر شافل باشه، از اسیر شبِ فرهاد می‌زنه تو خط نابخشود‌ه‌ی متالیکا و خوب عمرا این یه آهنگ رو نمی‌شه زد تا بره ترک بعدی! نه؟
همون موقع داشتم نوشته‌ی گوریل توی بلاگ پاستیل نوشابه‌ایش رو می‌خوندم که نوشته "ساسی مانکن هم نشدیم."
خوب، خدا رو شکر که نشدیم. من که لااقل از این یک موضوع راضیم.
اصلا وقتی یه همچین موسیقی‌هایی هست، بلاهت محضه که آدم گوشش رو به دک و دهن یاوه‌سراهایی همچون ساسی مانکن و امثالهم بسپاره.

پ. ن: حالا گوریل هر منظوری هم که داشته، به من ربطی نداره. من به این یه موضوعش کار دارم.