۱۳۸۸ بهمن ۵, دوشنبه

بستر همیشگی

بعد از جراحی کمرم، طبق دستور پزشک باید جای سخت می‏خوابیدم و منم مجبور شدم به دلیل امکانات موجود توی سالن منزل بخوابم.
یه جایی کنار دیوار که بالای تخت یه تابلوی هندی بافته شده از یه طاووس، پایین تخت روی دیوار عکس پدربزرگ مرحومم و بغل دستم و درست بالای سرم یه تابلوی بزرگ یک متر در یک و نیم متر از یه عقاب که بال‏هاش رو باز کرده.
منم که یک سره اینجام و حتی کامپیوتر اینجاست و درازکش کارهام رو انجام می‏دم.
گاهی هم صدای آواز قناری که قفسش توی راهرو هست میاد.


اما مسئله اینجاست که گاهی اینها باعث دردسر می‏شن، دیشب وقتی یکی از موسیقی‏های متالیکا رو در حال گوش دادن بودم، خوابم برد...
خواب دیدم...
روی تخت نشستم و صدای گیتار برقی میاد، اما از کجا؟ یه خورده که با دقت گوش می‏دم، با خودم می‏گم این متالیکاست، بعد از چند ثانیه یه طاووس به همراه یه عقاب در حالی که گیتار برقی دستشون گرفتن از پله‏های طبقه بالا وارد سالن می‏شن.
روم رو برمی‏گردونم اون طرف سالن و می‏بینم که پدربزرگ پشت درام بجای لارس نشسته و داره درام می‏نوازه، ناخودآگاه لب‏هام داره آماده می‏شه که هم‏زمان با موسیقی، آهنگ "مَستر" رو بخونم، اما توی ذهنم دنبال نفر اصلی می گردم، که همون موقع درب سالن باز می‏شه و قناری میاد توی سالن، یه خورده که نگاهش می‏کنم، شروع می‏کنه خوندن در حالی که صدای جیمز هتفیلد از حنجره‏ش میاد بیرون.
از خواب می‏پرم و اولین مسئله‏ای که به ذهنم میاد اینه که جیمز کجاش شبیه به قناریه؟

۱۳۸۸ بهمن ۲, جمعه

تاریکی محض

تا وقتی هر شب موقع خواب یکی بغل گوشت خر و پف نکنه.
تا زمانی که هر شب از خواب بیدار نشی تا ببینی صدای حرف زدنی که میاد، متعلق به کسیه که تو خواب داره حرف می‏زنه.
تا موقعی که یه نفر ساعت دو و نیم بعد از نصف شب که توی خواب رفتی پیش ملکه/شاه سوم، نیاد بیدارت کنه و بگه: کامران ساعت چنده؟ یا اینکه: سیفون توالت فرنگی کار نمی‏کنه...

مزه‏ی یه خواب راحت رو نمی‏فهمی...
حتی نمی‏تونی درک کنی که یکی مثل من، چه جوریه که الان انقدر در حالت ذوق مرگ به سر می‏برم که ساعت نزدیک سه شده و خوابم نبرده.

آخ که این سیاهِ محضِ موقع خواب چقدر لذت بخش و آرامش دهنده ست...

۱۳۸۸ دی ۲۶, شنبه

کریسمس یا اصلا هر چی

لطفا قبل از خواندن، جنبه ی خودتون رو ببرید بالا که بعدش بار من نکنید.
این فقط گذری به گذشته ست، خواستم شب کریسمس اینو اینجا بنویسم، اما خوب منصرف شدم...
اما بازم نشد که نذارمش...

چند سال پیش، شب کریسمس، تو ترافیک بودیم و تو فکر این که شب رو کجا بگذرونیم...
منو رفیقم درحال حرف زدن بودیم و صدای موسیقی باعث می شد که عقب صدای ما رو نشنون، صحبت این بود که فلانی ارمنیه و اگه امشب به بهانه ی تبریک کریسمس بهش زنگ بزنیم، حتما ما رو هم به خونش دعوت می‏کنه.
بین صحبت های ما، خواهر رفیقم گفت: راستی بچه ها امشب کریسمسه، می‏دونستین؟
نیشم باز شده بود و به رفیقم اشاره می‏کردم که خواهرش نابغه ست.
همون موقع همسر رفیقم گفت: چون امشب کریسمسه، باید ما رو به یه جای خاص ببرید.
من گفتم: اگه اجازه بدین، در حال بررسی همین مسئله هستیم... که یک دفعه خواهرزاده ی رفیقم داد زد: دایی امشب ک..رمسته، بریم سرزمین عجایب...
من و رفیقم همدیگه رو نگاه کردیم و منفجر شدیم از خنده، ما اشک از چشمهامون به خاطر تیکه ای که بچه ندونسته انداخته بود در اومده بود، در حالی که مادرش هی بچه رو سرزنش میکرد و می خواست قیافه ی جدی به خودش بگیره اما خودش هم از خنده نمیتونست این کار رو انجام بده...
بچه هم که فکر می کرد، چه حرف باحالی زده هی میگفت: آخجون امشب ک..ر مسته! امشب ک..ر مسته!!!

۱۳۸۸ دی ۲۲, سه‌شنبه

ما

به همین تازگی به سر این "ما" پی برده‏ام.
خوب یا باید خودت تجربه کسب کنی یا کسی باشه که بهت یاد بده دیگه...
منم که کسی رو نداشتم تا در این زمینه تجربه‏ش رو در اختیارم بذاره.
اینه که در این سن تازه به این راز نهفته پی برده ام که وقتی میخوای شر و ور بگی یا بطور کلی یاوه ببافی، وقتی که از "ما" به جای "من" استفاده کنی و کلا خودت و فعل‏های مربوط به خودت و هرچیز که در رابطه با خودت هست رو جمع ببندی، مسلما تاثیر گذاری مطلب گفته شده بیشتر می‏شه...
و مسلما خنده‏ها و متللک‏های بیشتری تحویل خواهی گرفت.

۱۳۸۸ دی ۱۷, پنجشنبه

اعتیاد

مطمئنم.
یعنی اصلا شکی ندارم..
بهم اثبات شده...
که
در آخر از توی جوبهای پهن وب نعشم رو جمع خواهند کرد.

۱۳۸۸ دی ۱۶, چهارشنبه

بمال بمال

این بلاگ‏های مینی‏مال رو که می‏بینم، حس می‏کنم مینی‏مال بودن خیلی حال می‏ده...