شب اولی که بیمارستان خوابیدم...
تخت بغل دستیم خروپف میکرد، شیشههای پنجره میلرزید...
تخت وسطی اتاق، پیرمردی بود که کنترل ماهیچه های انتهاییش رو نداشت و بطور میانگین هر پنج دقیقه یک بار یه صدای ناهنجار از انتهاش درمیومد....
تخت آخری هم یه بسیجی بود که مخش تو تصادف عیب کرده بود و کلهش رو تراشیده بودن ولی ریش و پشم بلندش رو مثل طالبانیها نگه داشته بود، اونم که یکسره تو خواب هذیون میگفت....
منم این گوشه درازبه دراز افتاده بودم و آمار این رو میگرفتم که کدوم بیشتر از همه روی اعصابم پیادهروی میکنه...