۱۳۸۸ دی ۹, چهارشنبه

شب نخست

شب اولی که بیمارستان خوابیدم...
تخت بغل دستیم خروپف می‏کرد، شیشه‏های پنجره می‏لرزید...
تخت وسطی اتاق، پیرمردی بود که کنترل ماهیچه های انتهاییش رو نداشت و بطور میانگین هر پنج دقیقه یک بار یه صدای ناهنجار از انتهاش درمیومد....
تخت آخری هم یه بسیجی بود که مخش تو تصادف عیب کرده بود و کله‏ش رو تراشیده بودن ولی ریش و پشم بلندش رو مثل طالبانی‏ها نگه داشته بود، اونم که یکسره تو خواب هذیون می‏گفت....

منم این گوشه درازبه دراز افتاده بودم و  آمار این رو می‏گرفتم که کدوم بیشتر از همه روی اعصابم پیاده‏روی می‏کنه...

۱۳۸۸ دی ۵, شنبه

نقاهت

دوستان و رفقای گلم.
که نوشته های منو میخونین...
چه اونهایی که از طریق کامنت و بلاگ و چه از طریق ایمیل و آف لاین یا اس‏ام‏اس احوال منو جویا میشین.
بعد جراحی خدا رو شکر دردهام افتاده و حالم روبراهه...
فقط دوران نقاهتم مسلما خیلی طولانی خواهد بود.

از همه تون که بفکرم هستین، واقعا ممنونم.
بعضیاتون هم که واقعا منو تو این مدت با محبت هاتون شرمنده کردین...
البته برای اینکه یه وقت ریا نشه، اسم نمی‏برم. :پی

۱۳۸۸ دی ۴, جمعه

بالاخره خونه

بعد از سیزده شبانه روز دوباره اومدم توی شبکه!
سه شنبه هفته قبل که رفتم پیش دکتر معالجم،  دستور داد تا هرچه سریعتر بستری بشم...
چرا که اوضاع وخیمه و احتمال افلیج شدن بنده می‏رود.

بستری شدم...
جمعه صبح رفتم زیر تیغ...
دوشنبه صبح ترخیص گشتم.

الان هم که من اینجام، پای کامپیوترم نیومدم، کامپیوتر و کابل شبکه به همت پدر و برادرم تا اینجا برام کشیده شده...

۱۳۸۸ آذر ۲۰, جمعه

فکر می کنم یکی از بدترین بلاهایی که خدمت سربازی سر من آورد، این بود که موهام نابود شد.
موهای لخت و صافم که همینطوری همه فکر میکردن گلت کردم، بعد از خدمت کلا سیستمش فرق کرد...

این روزا همش پاییز-زمستون چند سال پیش میاد توی ذهنم که سر میرداماد برای ونک منتظر تاکسی می موندم و موهای بلندم خیسِ خیس میشد و آخرش هم هیچ تاکسی ای حتی "دربست" جلوی پام ترمز نمیزد و من کل میرداماد، جردن و جهان کودک رو پیاده تا ونک میومدم...


قضیه ی آزمایش هم برای اطلاع دوستان باید بگم که اینم احتمالا از سوغاتی های خدمت کزایی هست و توی اوج جوونی احتمال دیسک کمر میرود، تا نتیجه ش چی باشه. معلوم نیست فعلا...

۱۳۸۸ آذر ۱۹, پنجشنبه


شعور بعضیا در حد ملخ هم نیست، لااقل ملخه انقدر میفهمه که اگه بره پیش عربه...!

۱۳۸۸ آذر ۱۸, چهارشنبه

ترک عادت =×> مرض

می‏گن ترک عادت موجب مرضه ها... راست گفتن.
منتها این دفعه مایه‏ی دردسره.
وقتی برخلاف عادت همیشه، شب زودتر از ساعت 2-3 بخوابی، فقط برای اینکه 7صبح وقت دکتر داری، همین می‏شه دیگه.
زیر بارون امروز، بدون چتر از A.S.P میری رسالت دکتر، بهت می‏گن فلان آزمایش رو برو برج سفید بده، 4 بعدازظهر توی این ترافیک میرسی برج سفید، میگن باید ساعت 1:30 شب بیای.

اون موقع هم که احتمالا کادرشون فقط مَرده.
حالا کی حال داره با این همه بار مُسکن که رو مُخه تا 1:30 بیدار بشینه...