بيست و خورده اى ساله كه يه كانورسيشن تكرارى رو با خورده اى تغيير در لحن و موضوعات سر صبح ها مى شنوم، خيلى وقتا با همين حرفا بيدار شدم اصلن.
بابا در حال لباس پوشيدن مى گه چيزى نمى خواى؟
مامان مى گه نون.
- چى؟
+ نوووووون!
- نداريم مگه؟
+ نه!
- چى شد؟
+ تموم شد!!
- چى كار كردين؟
+ ريختيم دور! خب خورده شده ديگه...
منم هر وقت باشم به بابا مى گم اشتباه كرده پنج تا بچه درست كرده و اينكه نگهدارى از ما اصلن نمى صرفه.
اول يه نگاه تاسف بار بهم مى كنه و مى گه من الان خودم بايد يك يا دو تا بچه رو خرجى بدم، ولى هر چى در ميارم رو مى ذارم جيبم و به قول بابا خرج الواطى مى كنم و تو خونه ش مفت مى خورم و مفت مى خوابم.
البته من انسان لواط كننده اى نيستم، ولى خب اون شصت ساله كه "الواطى" تيكه كلامشه و در راستاى اصلاحش بارها تلاش هاى بيهوده كرديم و ديگه الان خيلى وقته كشيديم بيرون.
بعد من مى گم كدوم پول؟ كدوم درآمد؟ اگه داشتم كه الان نسل خرم دلا رو ادامه داده بودم.