۱۳۹۱ آبان ۳, چهارشنبه

354

دیشب در جمع خانواده هر چه کردم حرفی که می‌خواستم بزنم، روی زبانم نچرخید.
نه اینکه رویم نشود حرف تکراری‌ام را بزنم که همیشه در رابطه با حرامزادگی می‌زنم.
نه، فقط انگار که حوصله نداشته باشم جواب واکنش‌ها را بدهم.

۱۳۹۱ آبان ۲, سه‌شنبه

:)

اول وقت بود، نشسته بودم پشت سیستم حسابداری که از راه نرسیده گفت "کامی می دونستی این لاو دپارتمانتو بدجوری انداختی تو دهن ما؟"، گفتم "از دهن خاله م افتاد تو دهن من"، گفت "پس دهن به دهن گشته"، گفتم "اوووه، آره، دهنیه، تف مالی شده اصن"، یه خورده با چشمایی که رنگ چندش به خودش گرفته بود نگام کرد و بی خیال چشماش رو انداخت رو مجله ای که با خودش آورده بود، گفت "چای دم کردی؟"، گفتم "نع"، گفت "ای گشاد"، گفتم "پاشو دم کن، انقدم حرف نزن دارم فاکتور می زنم".
رفت چای دم کرد، اومد و دوباره سراغ مجله ش، چن دقه که گذشت، با لحن خاصی، همونطوری، در حین مجله رو ورق زدن، گفت "خب چه خبر؟"، سرم رو بالا نیاوردم، چشمامو چرخوندم نگاش کردم، از قیافه ش چیزی دستگیرم نشد، رفتم سراغ سند بعدی و تو همون حال گفتم "از چی چه خبر؟"، گفت "بهع، از دپارتمان لاو دیگه"، گفتم "هیچی، عاشقی و عاشقیت رو گذاشتم کنار"، گفت "من الان هفت ساله می شناسمت، هر چن ماه یه بار تقریبن وضعت همینه، خب بعدش؟"، خنده م گرفت، گفتم "نه، آخه هر چند ماه یه بار!؟ هی بعت می گم جمله  ت رو یه بار با خودت تکرار کن..."، پرید وسط حرفم و گفت "خوبالا گیر نده، خودت می دونی منظورم چیه، به قول خودت مهم اینه که آدم منظورشو برسونه"، جوابشو ندادم و دوباره رفتم سراغ حسابداری، گفت "یه دقه از اون هلو - برنامه حسابداری - بکش بیرون"، گفتم "چته خب؟ چی می خوای بگم؟ اصن می دونی چیه؟"، با یه ذوقی از اینکه حرصم رو در آورده تا حرف بزنم، گفت " هان؟ چیه؟ بگو!"، نیشم باز شد، گفتم " من عشق و عاشقی رو گذاشتم کنار، خواطرخواهی پیشه ساختم"، نیشش محو شد، گفت "ینی چی خو؟"، گفتم "هیچی دیگه، خواطرخواه شدم! نامه تمام"، گفت "غلط کردی"، یه خورده فکر کرد، مجله رو بست، رو شیشه ی پیشخون ضرب گرفت، مشتری راه انداخت، متفکر نگام کرد، چونه ش رو خاروند..
داشتم با خودم می گفتم "اینا توهمه، خیال ادامه دادن نداره، بیخودی فک می کنم هنوز داره به حرفای من فک میکنه..."، که گفت "کامی فرق عاشقی و خاطرخواهی چیه اون وقت؟"، از حالت پرسیدنش زدم زیر خنده، گفتم "می کشی بیرون یا نه؟ فک کن من یکی رو می خوام، منتها عاشقیت و این کسشرا رو به همراه نداره"، گفت "آخه راه نداره"، گفتم "چطو که آخه اینطور؟"، گفت "خو آخه تو کامرانی، سلطان بگایی دادنی، خودتو بگا بدی، ما رو بگا بدی، سازمانو بگا بدی"، با خنده گفتم "کدوم سازمان آخه عنتر؟"، خنده قاطیِ صداش شده بود و همونطوری ادامه داد "من که عمرن تو کتم نمی ره تو دنبال عشق و عاشقی نری"، یه خورده خیره نگاش کردم، افکارم انقدر سریع از پس ذهنم می گذشتن که حتا توان نوشتنشون رو ندارم...
بی خیال ادامه ی بحث شدم، گفتم "راستی..."، منتظر شدم برگرده طرفم، ادامه دادم "طلبتو از بابام گرفتما.. منتها خب هنوز به حسابت نزدم"، یهو از سر جاش بلند شد و اومد طرفم و بحثمون کلن منحرف شد و به حساب کتابامون کشید.
میون حرف زدناش فک کردم بهتر می بود زودتر بحث رو به موضوعات مالی می کشوندم و تو ذهنم به خودم خندیده بودم و فکر کرده بودم شاید هم دلم نمی خواسته که زودتر ازین بحث رو عوض کنم.

۱۳۹۱ مهر ۲۸, جمعه

352

می‌دانید؟
آدمی وقتی دیگر با کسی نیست، نه اینکه تو زندگی‌اش نباشدها، فقط اینکه باهاش نباشد، قصدم اصلن همین "با"ست. حالا می‌خواهد از هر لحاظی که هست با هم بوده باشند زمانی.
وقتی باهاش حرف می‌زنی، وقتی حتا در رابطه با عملی حرف می‌زنی که در حال انجامش هستین یا که قراره انجامش بدین، نباس لفظ "با هم" یا "با همدیگه" رو به کار ببری، نباس بگی "دو تایی"، اینا نابودن.
داغون کننده‌ن.
حواستو جمع کن.

۱۳۹۱ مهر ۲۳, یکشنبه

سازی به کناری

رفیقی دارم که از چند سال پیش بخاطر شکستی عشقی گیتارش رو کنار گذاشت و عهد بست که دیگر هم گیتار به دست نگیرد، من چند مورد مثل این می شناسم یا که می شناختم.
نود درصد کسانی که با من سر و کار دارند می دانند که چقدر عاشق موسیقی ام و خیلی وقت ها حتا حرف هام رو با موسیقی زده ام، نه اینکه سازی به دست بگیرم، نه، موتسفانه هیچ وقت دنبال هیچ سازی نرفتم که حالا چرایش ربطی به حرف های الآنم ندارد. منظور همین که یک قطعه را بدهی به کسی گوش کند تا که بذاند حرفت چیست، احساست چیست.
همین چند شب پیش بود که توی درفت جی میلم، ایمیلی رو دیدم که چند هفته ای خاک خورده بود، برای همانی می خواستم بفرستم که به قول خودش یا بهتر است بگویم در نوشته هایش به من می گوید عشق قدیمی، یادم است با هم حرف زده بودیم و گفته بودم فلان آهنگ را شنیدی؟ گفته بود نه، هر چه کردم آن موقع نشده بود بفرستم، تا اینکه همین چند شب پیش که همینش را اول پاراگراف هم گفتم، برایش فرستادم.
انقدر که همیشه با آهنگ ها حرف زده ام آمده بود می گفت چرا اینو برای من فرستادی؟ گفته بودم قرار بود قبلن برات بفرستم، پرسیده بود آن وقت چرا قرار شد بفرستی؟ گفته بودم یادم نیست.
حالا اصلن هیچ کدام از این این حرف ها قرار نبود زده شود، فقط دلم می خواست از این ساز به کناری گذاشتن ها حرف بزنم که خب این ها همه به بیرون ریختند.
می دانید؟ گاهی فکر می کنم این هایی که سازشان را کنار می گذارند انگاریست که مدتی از اینکه فهمیده اند استعدادش را ندارند یا شاید حتا حالش را ندارند گذشته و دنبال بهانه می گردند که بگویند به فلان دلیل دیگر نمی زنند و یک وقتی اگر کسی در محفلی گفت فلانی برایمان بنواز، دیگرانی که مطلعند بگویند فلانی از بعد بهمان قضیه دیگر نمی نوازد و سازش را به کناری گذاشته. حتا یک وقتا فکر می کنم دنبال بهانه ی خوب و جدیدی می گردند، این بهانه شاید آدمی باشد، شاید دلشان می خواهد سازشان برای او از جلد چرمی اش بیرون کشیده کوک کنند و بنوازند که بگویند برای او دوباره می نوازند و طرف هم غرق شود که چه حالی و چه شوری دارد آدمی یک همچین کسی شود برای کسی...
وقتی شروع به نوشتن این پست کردم، بهانه هایی که در ذهنم ردیف کرده بودم برای این عمل خیلی زیاد بود، ولی در کل حرف این بود که بهانه ها اکثرن کسشری خودساخته بیش نیست.
استثناها را کار ندارم، همیشه وجود داشته اند.

۱۳۹۱ مهر ۱۷, دوشنبه

350

قبلن بارها این مساله رو مطرح کردم که ای بابا، همیشه که حرومزادگی به حرومزاده بودن نیست.
حرومزادگی کردن هنریست که آدمی در اجتماع یاد می‌گیرد، فقط هر کسی در هر جا و در هر مرتبتی ازش استفاده نمی‌کنه! یا لااقل در برابر هر کسی، یه عبارتی قضیه رو جنده‌ش نمی‌کنه، عاره، اینطوریاست.

349

آدما وقتی باهات تو کافه نشستن و به دروغ می‌خوان تریپ اینو وردارن که من کی‌ام؟ اِوا اینجا کجاست؟ مطمئنن اگه تو چشمات زل بزنن و حرفشونو بزنن خیلی زودتر باور می‌کنی تا اینکه چشماشونو هی تو حدقه بچرخونن و نظاره گر اطراف شن و محیط کافه رو برانداز کنن که چی؟ که مثلن دارن تو ذهنشون جستجو می‌کنن تا که یادشون بیاد که کی‌ان و اونجا کجاست.