۱۳۹۰ خرداد ۵, پنجشنبه

مرگ و میر بهاره

یکی دو سال پیش وقتی به یکی از رفقا گفتم انقدر از هندونه بدم میاد که عمرن لب نمی‌زنم چون زیادی شیرینه و به مزاج من اصلن خوش نمیاد، تا حدی دچار حیرت شده بود که چند بار ازم پرسید که جدی می‌گم؟ که خوب من کاملن جدی می‌گفتم و اون گفت تا حالا کسی رو ندیده که هندونه دوست نداشته باشه!
حالا این عکسا و عشقی که تو گودر به هندونه نثار می‌کنن، کشته و زخمی‌هایی که هر روز از پای گودر بابت این بلای خانمان سوز که اسمش همانا هندوانه‌ست جمع می‌کنن همون قدر منو متعجب می‌کنه!
بیشتر وقتا فکر می‌کنم این فقط یه تبه که گرفتار جمع کثیری از گودریونه و بیشتریا فقط برای اینکه از قافله عقب نیافتن اینطور جلوه می‌دن و قضیه بیشتر همرنگ جماعت شدن و از این صوبتاست.

۱۳۹۰ اردیبهشت ۲۵, یکشنبه

دقیقن با همین هوای امروز

+ شما هم به کثافت بودن هوا دقت کردین؟ از صبح خیلی نازه لعنتی.
- بله! هوای انفرادیه!

245

ما، یعنی من، نه! اصن یعنی همون ما آدم با شعوری نیستیم، نه اینکه بی شعور باشیما، نه! ولی با شعور هم نیستیم. حالا چرا اینو می‌گم؟
نمی‌دونم، ولی در کل خواستم بگم این عکسی که شما واسه آواتار مسنجرتون می‌ذاری و همچین کوچولوئه و هیچ چیزیش معلوم نیست، با نرم‌افزار مربوطه به کیفیت وال‌پیپر می‌رسونیمش، عا عاه، برابر اصل! به قول یه دوستی می‌شه تعداد موهای ابرو رو هم شمرد، اصن یه وضی.
همین دیگه، خواستم بگم تا این حد کرم کیون داریم.

۱۳۹۰ اردیبهشت ۲۴, شنبه

244

تو Social Network همون اولای فیلم یه جاش می‌گه افراد بیشتر دوست دارن عکس کسایی رو که می‌شناسن ببینن، نه پورنو گرافیِ کسایی رو که تا حالا ندیدن و نمی‌شناسن.

یه نکته‌ای که وجود داره اینه که خیلی وقتا کسایی که با هم عکس ندارن ولی یه زمانی دلشون می‌خواسته(حتی می‌خواد) داشته باشن، به عکس آدمای غریبه با اون فرد مورد نظرشون چندان کاری ندارن، ولی نسبت به عکس اون کسی که می‌شناسن و با طرفشون عکس داره حساسیت زیادی نشون می‌دن.

رونوشت به کلیه دوستان و فالوئرهای اصفهونی

چند سال پیش با رفیقام رفته بودیم اصفهان
یه واحد آپارتمان کرایه کرده بودیم واسه پنج روز
صبح روز اول، طرفای 9 با یکی از دوستام اومدیم سر کوچه و از یکی پرسیدیم نونوایی کجاس؟
گفت "ته همین خیابون" و به سمت راستمون اشاره کرد، البته کلن خیابونش که ته نداشت.
هر چی جلوتر رفتیم به نونوایی نرسیدیم و تو راه از هر کی می‌پرسیدیم اول ازمون می‌پرسید "بهتون کجا آدرس دادن؟" می‌گفتیم "گفتن ته خیابون"، می‌گفتن "آره، ته همین خیابونِس"، خوب ما هم می‌رفتیم.
گفتیم "حین صحبت حتمن رد شدیم و نفهمیدیم"، رفتیم اون سمت خیابون و مسیر رو برگشتیم، هر چی می‌رفتیم و از هر کس می‌پرسیدیم، باز همون مکالمه تکرار می‌شد، منتها این دفه اون سمت رو می‌گفتن انتهای خیابون!! حدودن رفت و برگشتمون دو ساعتی طول کشید تا رسیدیم روبروی کوچه‌ی خودمون و دیدم نونوایی تافتونی درست تو کوچه روبرویی نبش حالا نه، ولی در دوم بودش!
از حرص می‌خواستم سرمو بکوبم تو دیوار، دیوونه شده بودم!
تا قبل از این قضیه یکی دو سال یه بار می‌رفتم اصفهان، الان شیش ساله پامو نذاشتم.