۱۳۹۰ فروردین ۲۴, چهارشنبه

224

اینکه تو آن می‌شی، من آن می‌شم.
فکر نکن اینطوریه که تو آن می‌شی، من آن می‌شم.
یادم میافته اینویزبلم! اینطوریه که تو آن می‌شی، من آن می‌شم.

۱۳۹۰ فروردین ۲۰, شنبه

خاطره باز

هی پیرمرد، بچه بودم می‌خواستم تو بشم.
وقتی خاطرات‌ت رو تعریف می‌کردی، از رانندگی، اسب‌سواری، موتور تریل سوار شدن، با شاش و خاک کاه‌گل درست کردن و کلبه ساختن، شکار، تکیلا تو دانمارک، دختر صاحب کارخونه تو ایتالیا، خاطرات هند و ... می‌گفتی، با چه علاقه‌ای می‌نشستیم پای حرفات. حالا انقدر همه‌شون برام تکراری شدن که من جزییاتشون رو به وقت تعریف کردن‌هات بیشتر از خودت یادمه. خاطراتی که تمام کارها و حرفای باحال رو تو کردی و تو زدی. اما وقتی یکی از دوستای قدیم‌ت رو می‌دیدیم، لو می‌رفتی. خودت آخرش بودی، ولی پیازداغ و روغن روی آشت دیگه خیلی زیاد بود.
هر چند که هیچ‌وقت به روت نیاوردیم!
توی این بیست و دو-سه سالی که دارم، سالهاست که به همه گفتی بیست و هشت ساله‌ای پیرمرد.
یه بیست هشت ساله‌ی شصت و دو ساله یا شایدم برعکس. متولد 1328 بودن اونقدرا هم بد نیست، اینکه الان بچه‌ها می‌شینن پای تلویزیون لعنتی‌شون و یه مشت اراجیف رنگی رو به خاطرات سیاه و سفیدت ترجیح می‌دن، حالا که گوشی واسه شنیدن خاطراتت نیست، طناب دار بنداز گردن خاطراتت و لگد بزن به صندلی. انگاری دیگه جایی واسه پیرمردا نیست...
بچه بودم می‌خواستم اون "تو" بشم، ولی الان می‌بینم همین "تو" شدم.

و سه نقطه

۱۳۹۰ فروردین ۱۸, پنجشنبه

شد بشود شود ... است

نمی‌خواستم، ولی شد.
می‌تونستم، اما نشد.
قرار این نبود، ولی شد.

چی کاره‌ایم دقیقن؟

ریدیم، بد

۱۳۹۰ فروردین ۱۷, چهارشنبه

221

+ مسخره‌ست!
- چی؟
+ هان؟
- می‌گم چی مسخره‌ست؟
+ کلن.
- خوب چی کلن مسخره‌ست؟
+ ای بابا! زر نزن دیگه، وقتی می‌گم کلن یعنی کلن.
- مرتیکه کلمن.
+ :|

۱۳۹۰ فروردین ۱۶, سه‌شنبه

220

تخمی‌ترین قانون طبیعت اینه که هر وقت حس می‌کنی همه چیز داره رله می‌شه و الکی الکی واس خودت شاد می‌زنی، درست از اونجایی که اصلن فکرش رو نمی‌کنی تِر زده می‌شه به همه چیز. :|
تخمی‌تر از مورد اولی اینه که هر بار با وجود حیرت‌ت، خوش باوری و امید کاذبی که خالق توی وجودمون دوونده باعث می‌شه با سر خوشی به راهت ادامه بدی، ولی خوب این روزگاره که شسته رو می‌گیره بالا و می‌گه بیــــا...

۱۳۹۰ فروردین ۱۵, دوشنبه

Entry for April 04, 2011

چهار روز از آوریل 2011 گذشت.
شیش سال از آوریل 2005 می‌گذره.
تا جایی که یادمه یاهو 360 متولد آوریل 2005 بود.
اسم 360 واسه خیلی‌ها یادآور خیلی چیزهاست، واسه من از اولین میتینگ‌هایی که توسط شبکه رفتم تا دوستی‌ها و رفاقت‌هایی که از اونجا شروع شد و ادامه پیدا کرده تا امروز.
رفاقت‌هایی که قدیمی شدن، ولی کهنه نشدن.
گاهی این چند سال خیلی دورتر از چیزی که هست به چشم میاد، خصوصن وقتایی که به آشنایی با رفیق‌ت فکر می‌کنی و باید تو ذهن‌ت بگردی که کی و کجا آشنا شدین و وقتی یادت میاد...
بعضیاشون رو می‌دونم که اگه الان بهشون بگم آشناییمون از همون طریق بوده، یادشون نمیاد، شاید حتا باور نکنن!

پ. ن: تو روحت گوگل اگه گودر رو تعطیل کنی.