دبیرستان که میرفتم، مد شده بود تو مدارس اول صبح بیان سر صف یه خورده روزنامه و تیتر روزنامه بخونن و از این ک..سکلک بازیها، هیچکس هم استقبال نمیکردا، ولی مجبور بودیم، میفهمین که! همه دنبال یه روشی بودیم که این قضیه تعطیل بشه، ولی تهدید به نمرات انضباط جلوگیری میکرد از این توطئهها...
آدمای خونههای اطراف با وجود مدرسه که مسلمن خواب نداشتن، اکثرن با یه ماگ تو بالکن خونههاشون(اکثرن ویلایی) گوش میدادن که ما از روزنامههای صبح چه شر و ورایی تلاوت میکنیم.
هفتهای یه بار نوبت به منم میافتاد و همیشه ورزشی میخوندم، اون روز خبر ورزشی از حاشیهی زندگی دیوید و ویکتوریا بکهام نوشته بود که به مشکل برخورده بودن. تیتر این بود: من همسرشم، نه کُلفَتِ خونهش(البته -َ-ِ-ُ نداشت)
منم با اعتماد به نفس فوقالعاده بالا پشت میکروفون خوندم ویکتوریا بکهام: من همسرشم، نه کُلُفتِ خونهش!!! یه نگاه به صفوف انداختم، نیشم باز شد، تو میکروفون گفتم ها؟ نه فقط مدرسه که کل محل ترکید از خنده.
جمع شد! از فرداش دیگه روزنامهای خونده نشد. کلن به سخره گرفتن یکی از بهترینِ بهترین روشها برای براندازیه.