حدود چهار بعد از ظهر، موقع برگشت به خونه، تو تاکسیِ رسالت به ونک کنار درِ سمت راست نشسته بودم.
هیچوقت حوصلهی ونگ زدن دخترها و زنهایی که به خودشون و به همهی پسرا شک دارن رو نداشتم.
اما این بار واقعا مچاله شده بودم، با وجود اینکه دو مسافر دیگهی عقب ماشین، دو تا باریک اندام بودن!
بغل دستیم، از اولش نشسته بود نیمهی راست صندلی عقب، جوری که حتی راننده فکر میکرد ما با همدیگه هستیم و هر بار به سمت چپ میپیچید، زن که تقریبا 30-35 ساله به نظر میومد، میافتاد تو بغل من! فکر کنم اگه به روش میخندیدم، در عرض پنج دقیقه مینشست روی پاهام!
رسالت خلوت بود! راننده هم سریع میروند، ولی جهان کودک شدیدا ترافیک بود، دیگه خسته شده بودم و حوصلهم حسابی سر رفته بود... کرایهم رو که دادم، راننده پول دو نفر رو حساب کرد! گفتم من یه نفرم، با حیرت و چشمای گرد شده از تو آینه بهم خیره شد! ابروهامو کج و کوله کردم و گفتم آقای محترم من تنهام! باقی پول رو که داد، کامل برگشت و به من و زن نگاه کرد! دوباره روش رو برگردوند و یه چیزی زیر لب حواله کرد(به کی؟ نمیدونم!)، دنده رو جا زد و آروم راه افتاد و دوباره ایستاد...
رومو کامل برگردوندم طرف زنیکه، تو چشماش نگاه کردم، خندید! آروم گفتم از رژ صورتی، اونم غلیظش نفرت دارم و بعدش جوری که بقیه هم بشنون گفتم خدایی کار دنیا بر عکس شدهها! قدیما تو تاکسیا پسرا میافتادن رو دخترا! حالا جدیدا دخترا میافتن رو پسرا!
بعد از پوزخند راننده، دختری که سمت چپ بود زد زیر خنده(چون احتمالا اون از همه بهتر متوجه قضیه شده بود)، سرش رو تکون داد و نگاهش رو به بیرون دوخت، بغل دستیم خودش رو جمع و جور کرد و از من فاصله گرفت، من هم به چراغ قرمز چهارراه که نوشته بود PO، خیره شدم...