۱۳۸۹ آبان ۶, پنجشنبه

هِــــــی بدبختی؛ در اسرع وقت

یه یادداشت نوشته‌ام و چسبوندم روی مانیتور با این مضمون:
یادگیریِ کار کردن با ماشین لباس‌شویی و ماشین ظرف‌شویی در اولین فرصت

اولی واسه اینکه ننه‌م اینا که نیستن(یا مریض احوالن)، وقتی می‌رم حموم بی شورت نمونم، آخرش هم مجبور نشم برم شورت‌ها رو بریزم توی وان، شامپو سان‌سیلک بریزم روشون و با پا بکوبم!
دومی هم واسه اینکه تو همون موقعیت اولی، وقتی می‌خوام مثلا چایِ کوفتی رو کوفت کنم، با کوهی از لیوان نشسته توی سینک ظرف‌شویی برخورد نکنم تا مجبور بشم همه رو وایسم دونه دونه به صورت خود کفا(:پی) بشورم و آب بکشم!

پ. ن: به هیکلت بخند!
خانوم خونه هم خودتی!

۱۳۸۹ آبان ۵, چهارشنبه

نظامِ آموزشِ کذایی

سه هفته قبل:
- سعید!!!
- بله خانوم؟
- 28تا غلط توی یک صفحه دیکته؟ این چه وضع‌شه؟
- خانوم اجازه؟ آخه دایی‌مون بهمون دیکته گفته!
- چه ربطی داره؟ چه فرقی می‌کنه؟
- آخه دایی‌مون از توی فرهنگ معین بهم دیکته گفت!
- به بچه‌ی دوم دبستان از تو معین دیکته می‌گن؟ بگو دایی‌ت از توی کتاب خودتون دیکته بگه.
- چشم خانوم!

دو هفته قبل:
- سعید!!!
- بله خانوم؟
- دو صفحه دیکته نوشتی، هیچی غلط نداری؟
- خانوم اجازه؟ آخه دایی‌مون بهمون دیکته گفته!
- چه ربطی داره؟ چه فرقی می‌کنه؟
- آخه از توی کتاب خودمون گفت، خوب من همه رو بلدم...
- بگو دایی‌ت سخت‌تر دیکته بگه، یه خورده هم از خودش کلمه بگه.
- چشم خانوم!

هفته‌ی قبل:
- سعید جان!
- بله خانوم!!!!؟
- این دفعه فقط 2-3تا تشدید غلط داری، آفرین! کی بهت دیکته گفته عزیزم؟
- خانوم اجازه؟ همون دایی‌مون!
- تو مگه خودت مامان بابا نداری که همه‌ش دایی‌ت بهت دیکته می‌گه؟
- چرا خانوم! منتها با دایی‌مون وقتی دیکته می‌گه کلی می‌خندیم.
- به این دایی‌ت بگو هفته‌ی دیگه بیاد مدرسه!
- خانوم، دایی‌مون نمیاد!
- واسه چی؟
- خوب می‌شناسیمش دیگه...

پ. ن: اینم نتیجه‌ی اینکه واسه‌ی خواهرزاده‌ت فقط 2-3 تا دیکته بگی!

۱۳۸۹ آبان ۴, سه‌شنبه

اینجا تهران است (3)

جریان پست قبلی مربوط به همین یکشنبه‌ی دومِ آبان بود، بعد از اینکه راجع بهش با یه نفر صحبت کردم، یاد یه قضیه‌ی دیگه‌ای افتادم، مربوط به چند وقت قبل...

سر شب بود، می‌خواستم از میرداماد برم ونک، ولی انقدر ماشین گیرم نیومده بود که کنار جدول وسط بلوار پیاده راه افتاده بودم تا اینکه بالاخره سوار یه پراید شدم، دختری که عقب نشسته بود، با وجود اینکه یه پسر زمخت سمت چپش بود پیاده نشد و خودش وسط ماشین نشست، هر چند که اکثرا پیاده می‌شن...
بعد از چند دقیقه دوزاریم افتاد پسری که اون سمت نشسته، کرم داره و تنش خارش افتاده، دختر بیچاره مدام سعی می‌کرد خودش رو جمع‌تر کنه، منم که فهمیده بودم خودم رو به خاطر حال دخترک این طرف بیشتر مچاله می‌کردم، ترافیک خیلی سنگین بود، هر جور حساب می‌کردی لااقل نیم ساعت دیگه توی ماشین بودیم... طفلک تقریبا دیگه به من کاملا چسبیده بود، اما انگار خیالش از منی که منظوری نداشتم راحت‌تر بود تا اینکه حتی پای اون به پاش بخوره، با وجود اینکه کیفش رو گذاشته بود بین‌شون مردک بی‌خیال نمی‌شد! انقدر صورتش به من نزدیک شده بود که صدای نفس‌هاش رو می‌شنیدم، نگام کرد، خواهش و درموندگی توی صورتش موج می‌زد، آروم گفتم "با کیف بزن تو صورتش!"، ابروهاش رفت بالا!
پسره دوباره کیف طلقی‌ش از دستش افتاد که مسلما هر بار به عمد بود تا به پای دخترک دستی بکشه، وقتی دوباره دست دراز کرد تا برداره، حرفم رو گوش کرد و کیفش رو چنان کوبید تو صورت پسره که آخ‌ش کل ماشین رو پر کرد، دختره ترسیده بود، من کیف کرده بودم، نگام می‌کرد، بهش خندیدم و بعد خم شدم و زل زدم تو چشمای پسره، دهن‌ش رو باز کرد حرف بزنه، ولی هیچی نگفت! داشتم با چشمام براش خط و نشون می‌کشیدم، راننده با اینکه سرعت ماشین به خاطر ترافیک خیلی پایین بود، جوری زد رو ترمز که همه خم شدیم جلو، یارو رو پیاده کرد... وقتی رسیدیم ونک ازم کرایه نگرفت، گفت "مرامتو عشقه" و رفت... دخترک مونده بود پیش من و انگار می‌خواست یه چیزی بگه، تشکری کنه، ولی حرفش نمیومد، فقط لباش به یه لبخندِ کمرنگ مدام باز و بسته می‌شد! بعد از 4-5دقیقه آروم گفت "مرسی"، گفتم "خواهش! کاری نکردم" و راه افتادم سمت ترمینال تاکسی‌ها...

۱۳۸۹ آبان ۳, دوشنبه

اینجا تهران است (2)

حدود چهار بعد از ظهر، موقع برگشت به خونه، تو تاکسیِ رسالت به ونک کنار درِ سمت راست نشسته بودم.
هیچ‌وقت حوصله‌ی ونگ زدن دخترها و زن‌هایی که به خودشون و به همه‌ی پسرا شک دارن رو نداشتم.
اما این بار واقعا مچاله شده بودم، با وجود اینکه دو مسافر دیگه‌ی عقب ماشین، دو تا باریک اندام بودن!
بغل دستیم، از اولش نشسته بود نیمه‌ی راست صندلی عقب، جوری که حتی راننده فکر می‌کرد ما با همدیگه هستیم و هر بار به سمت چپ می‌پیچید، زن که تقریبا 30-35 ساله به نظر میومد، می‌افتاد تو بغل من! فکر کنم اگه به روش می‌خندیدم، در عرض پنج دقیقه می‌نشست روی پاهام!
رسالت خلوت بود! راننده هم سریع می‌روند، ولی جهان کودک شدیدا ترافیک بود، دیگه خسته شده بودم و حوصله‌م حسابی سر رفته بود... کرایه‌م رو که دادم، راننده پول دو نفر رو حساب کرد! گفتم من یه نفرم، با حیرت و چشمای گرد شده از تو آینه بهم خیره شد! ابروهامو کج و کوله کردم و گفتم آقای محترم من تنهام! باقی پول رو که داد، کامل برگشت و به من و زن نگاه کرد! دوباره روش رو برگردوند و یه چیزی زیر لب حواله کرد(به کی؟ نمی‌دونم!)، دنده رو جا زد و آروم راه افتاد و دوباره ایستاد...
رومو کامل برگردوندم طرف زنیکه، تو چشماش نگاه کردم، خندید! آروم گفتم از رژ صورتی، اونم غلیظش نفرت دارم و بعدش جوری که بقیه هم بشنون گفتم خدایی کار دنیا بر عکس شده‌ها! قدیما تو تاکسیا پسرا می‌افتادن رو دخترا! حالا جدیدا دخترا می‌افتن رو پسرا!
بعد از پوزخند راننده، دختری که سمت چپ بود زد زیر خنده(چون احتمالا اون از همه بهتر متوجه قضیه شده بود)، سرش رو تکون داد و نگاهش رو به بیرون دوخت، بغل دستی‌م خودش رو جمع و جور کرد و از من فاصله گرفت، من هم به چراغ قرمز چهارراه که نوشته بود PO، خیره شدم...

۱۳۸۹ آبان ۲, یکشنبه

142

روزگارِ تلخی‌ست نازنین...
این روزها بجای ریشخند کردنِ زندگی!
فقط به زندگیِ خودم پوزخند می‌زنم...

۱۳۸۹ آبان ۱, شنبه

الهی دورت بگردم

همین! فقط کافیه یهویی ویرت بگیره که وقتی مادرت و خواهرت نشستن ازشون بپرسی "اینکه می‌گن دورت بگردم، به لحاظ لغوی یعنی چی؟"
دیگه بیچاره‌ای!
اون وقته که تو هر خلوتی که اجتماع کمتر از 2نفر هست، عمرا نباید آفتابی بشی...