۱۳۸۹ فروردین ۲, دوشنبه

نوروز

وقتی به کسی می‏رسی، برنمی‏گردی از این جملات قصار و طول و تفسیردارها تحویل طرف بدی که.
فقط می‏گی عیدت مبارک. منم فقط می‏گم عیدتون مبارک.
می‏دونم یکی، دو روز تاخیر داشتم، ولی خوب...

این فقط دومین باریه که لحظه‏ی تحویل سال زیر چتر آسمون بودم. یکی‏ش نوروز 85 بود که تو جاده بودم و به سمت تهران میومدم. یکی هم امسال که لب ساحل داشتم قدم می‏زدم...
واسه همین بود که "تبریک" یه کمی دیر شد.

واقعا تو سال 88 هیچ کار به درد بخوری نکردم، بزرگترین مسائلی که توش پیش اومد، جراحی کمرم بود و گرفتن کارت پایان خدمت بعدِ 18ماه... هه! پارسال این موقع به فکر این بودم که فردا(یعنی سوم فروردین 88) می‏خوام برم پادگان و برای 4شبانه‏روز اونجا بمونم.

کلا فکر می‏کنم، هر کس، سال جدید که می‏رسه، با خودش می‏شینه حساب می‏کنه که با پارسال تو همین لحظه چقدر فرق کرده!
حساب می‏کنه که چه چیزهایی داره یا نداره، چه چیزهایی رو از دست داده یا به دست آورده، چه کسایی وارد زندگی‏ش شدن یا رفتن، چه کسایی که انتظار می‏رفت برن، موندن و چه کسایی که انتظار داشت بمونن، رفتن و سه نقطه/.

راستی به قول یکی از رفقا، بدترین فحش امسال "مرتیکه‏ی مضاعف" خواهد بود.

۱۳۸۸ اسفند ۲۶, چهارشنبه

مبارکش باد


اینم اولین و احتمالا آخرین و تنهاترین اثر سال نو توی اتاقم.
مبارکِ میزم.

توضیح صحنه: تقویم رومیزی(جدید) سال 1389 کنار کی‏بورد پیر و خسته‏م که نصف دکمه‏هاش حتی نوشته‏ای روش نمونده.

۱۳۸۸ اسفند ۲۴, دوشنبه

انگار نه انگار

یک سال پیش، دو سال پیش، نه سه سال پیش، نه اصلا چهار سال پیش یا حالا به فرض که ده سال پیش...
همشون انگار همین دیروز بود.
ولی دیروز، هفته‏ی گذشته، ماه قبل، یا فصل پیش...
همشون انگار مال سال‏ها قبل بودن.
لعنتی! گذر سال‏ها خیلی سریع‏تر از روزهاست. واسه همینه که اون‏هایی که پا به سن گذاشتن، همیشه می‏گن "گذر عمر مثل یه چشم به هم زدنه" واسه همینه که خاطرات چهل، پنجاه سال پیششون رو خیلی بهتر یادشونه تا اینکه بدونن نهاری که یک ساعت پیش خوردن چی بوده...
همینه که وقتی به بعضی از خاطرات سال‏های پیش فکر می‏کنم، با خودم می‏گم انگار همین دیروز بود، ولی وقتی به گذر زمان توی اون دوران فکر می‏کنم، یادم میاد که چقدر سخت و چقدر دیر می‏گذشت.
همینه که وقتی یاد زمان آشناییت با یه نفر میفتی، با خودت می‏گی انگار همین دیروز بود. ولی وقتی یه مدتی نیست، حس می‏کنی که چندین سال برات گذشته. اما وقتی که میاد و یه کمی باهات حرف می‏زنه. باز هم اصلا متوجه گذر ثانیه‏هات نیستی.

۱۳۸۸ اسفند ۲۰, پنجشنبه

آخریش (3)

شنبه صبح
بیمارستان؛ راهروی بخش
ساعت ملاقات

-    کامران دهنت سرویس، همه‏ی تنم خشک شد. حالا این سیاوشِ عتیقه رو واسه چی می‏آوردی؟
-    آوردمش امشب اینجا بمونه! ببینم دختره به هوش اومده؟
-    آره، الان اون یارو سروانه میاد، می‏خواد باهاش حرف بزنه.
-    خیلی خوب، تو دیگه برو، من و سیا هستیم. ایناهاش، یارو پلیسه هم اومد.

سروان: پسرا بیاین بریم تو اتاق که کارتون ساخته‏س.
-    باشه، بهش می‏گم...
-    چیو بهش می‏گی؟
-    هیچی، بی‏خیال. شما جدی نگیر. من یه چی گفتم.

-    ببین دخترجون، الان دو ساعته که ما رو علاف خودت کردی، یک کلمه هم حرف نزدی.
-    چی می‏خواین بدونین؟
-    معلومه چی می‏خوایم بدونیم، آزمایش‏ها نشون می‏ده که به زور بهت تجاوز نشده، ولی از طرفی هم بشدت مورد آزار جنسی قرار گرفتی.
-    کامران! من نفهمیدم! چطور شد؟ یعنی هم به این خانم تجاوز شده و هم نشده؟
-    نه خره! یعنی مثلا اثری روی دست و پاش نیست، منتها از طرفی هم بدجوری نموده شده.
-    خوب این کاره‏ایها! نکنه کار خودته؟
-    سروان دوباره جنجال دیروز رو به پا نکنا! من اگه کار خودم بود که...
-    خیلی‏خوب! خیلی‏خوب! می‏خواین بدونین چی شده؟ باشه، می‏گم. ولی اول یا منو ببرین تو یه اتاق خصوصی، یا اینکه این تخت بغلی رو خالی کنین.
-    باشه! هی پسر، پرستار رو صدا کن.
-    پرستار...

-    خیلی‏خوب! حالا تعریف کن.
-    تقریبا یک سال پیش شوهرم به جرم ...(راوی جرم رو به خاطر نمیاره) افتاد زندان، من خودم تحقیق کردم، یه همچین جرمی، آخرِ آخرش 6ماه اینا زندان داشت. اما توی این یک سال، فقط 6بار دادگاه رفت و هر بار قاضی حکمش رو عقب انداخت. تا 3،4 روز پیش که جلسه‏ی آخریش بود...
-    اینها چه ربطی به این قضیه داره؟
-    حتما ربط داره که داره می‏گه دیگه! جناب شما هم چقدر عجله دارینا، تعریف کن ببینیم دخترجون، فقط خلاصه‏ش کن.
-    این دفعه، بازم قاضیه حکم رو عقب انداخت! دیگه اشکم در اومده بود، بعدِ دادگاه رفتم پیشش و ازش پرسیدم واسه چی؟ گفت "من که دفعه‏ی قبل دلیلش رو بهت گفتم."
-    اونوقت دلیلش چی بود؟
-    اِه! چرا اشکت در اومد خانم؟
-    بهش گفتم: "آخه بی‏ناموس من شوهر دارم، همینی که اینجا یک ساله معطلش کردی، شوهرمه." گفت: "اگه شوهرت می‏دونست چه جواهری تو دست و بالشه که یه کاری نمی‏کرد بیفته زندان؟" گفتم: "ازم چی می‏خوای؟" گفت: "شماره‏ت رو بده من، باهات تماس می‏گیرم که کجا بیای..."
-    جایی که می‏خواست رفتی؟
-    فرداش زنگ زد آدرس داد و گفت که فرداشب برم اونجا. فردا شبش، یعنی همین پنج‏شنبه. رفتم اونجا. آدرس یه آپارتمان طرفای رسالت بود، خونه‏ی اصلیش نبود که کثافت. تا رفتم تو منو بغل کرد و شروع کرد به لیس‏بازی و...
-    باقیش رو نمی‏خواد بگی خانم، هیچ می‏دونی تهمت زدن به قاضی مملکت یعنی چی؟
-    ههه! تهمت؟ بذار باقی حرفش رو بزنه، بعد شما قاضـــی بشو جناب سروان.
-    هی پسر، فکر نکن کنایه‏ت رو حالیم نشده.
-    خوبه! حالا که متوجهی، پس بذار ببینیم چی می‏گه. خوب بعدش چی شد؟
-    بعدش رفت طرف آشپزخونه، گفتش من برم روی کاناپه بشینم و لباس‏هام رو هم دربیارم. وقتی اومد، دو تا گیلاس، یه بطری مشروب و یه سطل پر از یخ با خودش آورد. بعد که کلی مست کرد و من مالوند. شروع کرد...
-    کامران، بپر یه لیوان آب بیار.
-    صبر کن، الان...
-    بیا بخور... می‏گم که جناب سروان به نظرت کس دیگه‏ای هم بوده؟ آخه یه نفر چطوری می‏تونه این بلا رو سر یه زن بیاره؟ با تعریف‏هایی که دکترا می‏کنن انگار ده نفر از این بدبخت سوءاستفاده کردن.
-    والا منم نمی‏دونم. ولی چیزی که می‏دونم اینه که از حالی که داره به نظر نمیاد دروغ بگه.
-    خانم؟ می‏خوای بعدا باقی‏ش رو تعریف کنی؟
-    نه! همین الان می‏گم.
-    کس دیگه‏ای هم اونجا بود؟ یا اینکه بعد از اینکه از خونه‏ش اومدی بیرون گیر کس دیگه‏ای افتادی؟
-    نه! کس دیگه‏ای نبود، وقتی من از اونجا اومدم، اولین کسایی که دیدم، شما دو نفر بودین.
-    سروان!!!
-    منم نمی‏دونم!
-    اما آخه!؟
-    الان بهتون می‏گم که این چشم‏های حیرت‏زده‏تون از حیرت در بیاد! وقتی که داشت با من حال می‏کرد و از عقب و جلو پدرم رو درآورده بود. هر بار که میومد ارضا بشه، یه مشت یخ از توی اون سطله برمی‏داشت و می‏مالید به تشکیلاتش. وقتی حرارتش می‏خوابید، دوباره شروع می‏کرد...
-    سیاوش! سیاوش! سیا...

-    چش شد این رفیقت؟
-    رفته توی دستشویی، داره عُق می‏زنه.
-    تو خودت چته؟
-    هیچی! یه سردردِ قدیمیه. دوباره گرفته! خودت چته سروان؟ چرا چشمات قرمزه و صورتت خیسه؟ تو که می‏گفتی داره تهمت می‏زنه!
-    بی‏خیال... الان که شما دو تا اونجا بودین، من رفتم و سپردم که شماها هروقت خواستین، می‏تونین برین.
-    همین؟
-    مگه من کاری می‏تونم بکنم؟ کاری از دست من ساخته نیست...
-    آره خوب، از دست ما هم ساخته نیست، اگه خواستی به اونهایی که کاری ازشون ساخته‏س بگو که بیان یه کاری بکنن... اومدی سیا؟ راه بیفت بریم...

پایان

پ. ن: حقیقت محض بود...

4:44

وقتی اومدم این پست رو بذارم، ساعت 4:44 صبح رو نشون می‏داد. وقتی بارگذاری بشه، نمی‏دونم چند می‏شه دیگه...
توی 5،6 روز گذشته شاید تونسته باشم کلا 10ساعت بخوابم...
معمولا از بی‏خوابی زیر چشمای آدم گود می‏ره و سیاه می‏شه.
نمی‏دونم چرا مال من بجای اینکه اینطوری بشه، سفیدیِ چشمام، رنگ خون شده....

پ. ن: بعدازظهر آخرین تیکه‏ی دو پست قبلی رو می‏ذارم. که دیگه دوستان شکایت از ادامه‏دار بودنش نکنن. چون طولانی بود ادامه‏دار نوشتم.