۱۳۸۸ بهمن ۲۳, جمعه

یه روز

می‏رم گِرد جهان بگردم!
آخ! دیدی؟
یارم در خانه بود...
خر بودم، نفهمیدم
رفت.


پ. ن: ای کودن! خطاب به نویسنده.

۱۳۸۸ بهمن ۲۲, پنجشنبه

تمدید تنهایی

باز
تعطیلات
کمر بی کمر
نرفتن لب دریا
 ترافیک بی ترافیک
هوا پاکه
همون خیابونا
کوچه‏ها تکراری
همه خلوت

آخ
تو این تهرانِ خراب شده


منِ لعنتی
باز
بی تو...

۱۳۸۸ بهمن ۲۰, سه‌شنبه

تندبادِ من

نمی‏دونم!
نمی‏دونم اون تندبادی که می‏گفت: ساقه شکستن قانون طوفان است!
هنوز هم از من می‏خواد که نسیم باشم؟
نسیم باشم و نوازش کنم؟

کسی نیست تا بهش بگه: اگر نوازشِ من رو می‏خواد
باید خودش بیاد سراغم
آخه من نسیمم و به گرد پاش هم نمی‏رسم...

۱۳۸۸ بهمن ۱۷, شنبه

Evanescence - Lithium

Lithium, don't want to lock me up inside.
لیتیوم، نخواه که من رو درون خودم حبس کنی.
Lithium, don't want to forget how it feels without...
لیتیوم، نخواه که فراموش کنم چه احساسی دارد بدونِ...
Lithium, I want to stay in love with my sorrow.
لیتیوم، من می‏خوام با غم و غصه ام عاشق بمونم.
Oh, but God, I want to let it go.
اوه، اما خدا، من می‏خوام اونو رها کنم بره.
Come to bed, don't make me sleep alone.
بیا به رختخواب، من رو تو خواب تنها نگذار.
Couldn't hide the emptiness, you let it show.
نمی‏تونم تهی بودن خودم رو پنهان کنم، تو اون رو آشکار می‏کنی.
Never wanted it to be so cold.
هرگز نخواستم که خیلی سرد باشه.
Just didn't drink enough to say you love me.
فقط به اندازه کافی ننوشیدم که بتونم بگم تو عاشق منی.
I can't hold on to me,
نمیتونم تورو پیش خودم نگه دارم،
Wonder what's wrong with me.
در تعجبم که چه کار اشتباهی انجام دادم.
Don't want to let it lay me down this time.
نمی‏خوام این بار به اون اجازه بدم منو دفن کنه.
Drown my will to fly.
غرق کردن خواسته‏هایم برای پرواز و اوج گرفتن.
Here in the darkness I know myself.
اینجا در تاریکی من خودم رو می‏شناسم.
Can't break free until I let it go.
نمی‏تونم آزاد بشم تا زمانی که بگذارم اون بره.
Let me go.
من رو رها کن برم.
Darling, I forgive you after all.
عزیزم، در نهایت تو رو می‏بخشم.
Anything is better than to be alone.
هرچیزی بهتر از اینه که تنها باشی.
And in the end I guess I had to fall.
و در آخر گمان کنم که "باید" سقوط می‏کردم.
Always find my place among the ashes.
همیشه جای خودم رو در میان خاکسترها پیدا می‏کنم.
I'm gonna let it go.
اون رو رها خواهم کرد بره.


۱۳۸۸ بهمن ۱۵, پنجشنبه

سوختم

کی گفته بسوزه پدر عاشقی؟ بسوزه پدر این تکنولوژی که گاهی تا اونجای انسان رو هم می‏سوزونه.

گفتم "بابا! امروز مگه پای اینترنت ننشستی؟"
با ابروهای بالا رفته پرسید "چطور؟"
نیشم باز شد، گفتم "خوب معلومه دیگه، چطور خودت نمی‏دونی!؟ وقتی سین رو شین تلفظ می‏کنی، به خاطر اینه که پای نت ننشستی! ببینم استخون درد یا آب ریزش بینی نداری؟"
همه زدن زیر خنده، بابا هم نیشش باز شد، یه چندتا کلمات محبت‏آمیز هم نثار وجودِ من کرد و بعد از پنج دقیقه رفت پای لپ‏تاپش.

پای نت نشستن بابا همانا و پرینت تلفن ماهانه رو درآوردن همانا...
خوب حالا بیا و یه جوری بزن زیرش که این شماره‏های موبایل که بالای یک ساعت باهاشون صحبت شده.
کی بود؟ کی بود؟ من نبودم!!!
ای بسوزه پدر اینترنت که باعث می‏شه من به دلیل جریمه از سوی بابا، قبض‏ 4-5 خط تلفن که سرجمع بالای 300تومن هزینه در بر داشته رو از جیب مبارک بپردازم.

۱۳۸۸ بهمن ۱۴, چهارشنبه

پارسال؛ حدود همین تاریخ

باد توی کلاه اورکتم می‏پیچه، بندهایی که برای سفت کردنش به کار می‏ره به صورتم شلاق می‏زنه، همه‏ی وجودم رو سرما گرفته، معلومه که این برفی که میاد تازه شروع به باریدن گرفته که چندان ننشسته، آسمون هم مثل همیشه‏ی شب‏های برفی سرخه سرخه، پوتینم از سرمای زیاد خشکِ خشک شده و از درد پا دارم هلاک می‏شم، ساعتمو که نگاه می‏کنم، تازه 4:15 صبحه و باید یک ساعت و 45 دقیقه‏ی دیگه دووم بیارم و شروع می‏کنم به راه رفتن...
به صداها گوش می‏دم تا بشمرمشون...
چرا جیرجیرک دیگه توی این سرما باید جیرجیر کنه؟ راه رفتن آروم گربه سیاهه روی برگای خشک روی دیوار، خزیدن موش زیر بوته‏های سرمازده‏ی شمشاد، قورقور قورباغه از توی جوبی که خزه‏هاش هم یخ بسته، تکون خوردن آروم درختا توی این باد ظالم و... صدای پای راه رفتن آروم و محکمِ یه سربازِ اسلحه به‏دست، صدای نفس‏های داغ خسته‏ش توی این سرمای سحر... به اینجای فکرم که راجع به خودمه که می‏رسم سرم رو تندتند به اطراف تکون می‏دم تا این افکار از ذهنم خارج بشه و بتونم تحمل کنم...
یه خورده اون طرف‏تر روی دیوار نوشته:
شب بود و شمع بود و غم بود و من *** شب رفت و شمع سوخت و من ماندم و غم
با خودم می‏گم طفلک سربازه، تو فاصله‏ی 10سانتی‏متریش چند مصرع از شعر "کی اشکاتو پاک می‏کنه" از ابی رو نوشته...
کی اشکاتو پاک میکنه
شبا که غصه داری
دست رو موهات کی می کشه
وقتی منو نداری...
باز پایین‏ترش یه تیکه از شعر ‏"چشم من" از داریوش رو نوشته...
چشم من بیا منو یاری بکن
گونه‏هام خشکیده شد کاری بکن
غیر گریه مگه کاری می‏شه کرد
کاری از ما نمیاد زاری بکن...
نفسم رو محکم با دهنم می‏دم بیرون و به بخاری که توی فضا پخش می‏شه خیره می‏شم. دوباره شروع به راه رفتن می‏کنم و زیر لب همون شعرها رو می‏خونم تا اینکه کنار پنجره‏ی ساختمونی که کنارش نگهبانی می‏دم، می‏بینم که نوشته شده "ای خدا! دوست دخترم رفت، مادر شد و من هنوز سربازم" انقدر داغ می‏شم که حس می‏کنم گردنم از عرق خیس شده و شال گردنم رو باز می‏کنم. بعد شروع می‏کنم فحش کشیدن به اول و آخر نظام...


پ. ن: این نوشته، برگی از خاطرات نوشته شده‏ست. اگه می‏خواستم باقی این تیکه رو هم بنویسم خیلی طولانی‏تر از این می‏شد. به خاطر همین صرف نظر کردم...