۱۳۹۲ خرداد ۲۵, شنبه

435 - تو، تهران، اتفاق ناخوشایند

اینکه من هر روزی که سر کار می‌روم باید از خیابون فلسطینی عبور کنم که آخرین روزم با او را آنجا گذراندم دیگر خیلی ستم است.
هر روزی که چشمم به عینک فروشی‌های آن اطراف میافتد به این فکر می‌کنم که بلخره آدم‌ها می‌رن و خاطره‌هاشون می‌مونه، چه خوش چه بد، بسته به طرف مقابل آدمی می‌تواند آخرهای کار خوب جلوه کند یا خاطراتش را زهرمار کند.
که البته خود خاطرات خوب گاهی زهرمارند...

434

نمی‌دونم عصبیه، روانیه، چیه؟ بگم روحیه؟ نمی‌دونم!
فقط می‌دونم از شنبه‌ی سه هفته پیش انقدر بهم ریختم که هر شب که به رخت خواب می‌رم، بعد از یکی دو ساعت که می‌خوابم، بیدار می‌شم و دیگه توان خوابیدن ندارم، نه اینکه نخوام، نه اینکه خسته نباشم، نه! بعد از اینکه نیمه‌های شب بیدار می‌شم، چشمامو حتا برای یک دقیقه که می‌بندم هزار کابوس می‌بینم، انگار که توی هر دقیقه هزاران بار از همان پله‌های مرمرِ خواب‌های کودکی‌ام سقوط می‌کنم.
انقدر بیدار می‌مانم و چشمام رو باز نگه می‌دارم که به سوزش میافتن، اون خواب کذاییِ دفه پیش هم یه حد فاصل این چنینی داشت که بیدار می‌موندم، به مسایل مختلف فکر می‌کردم شاید نبینمش، ولی فایده نداشت.
اما الان دو سه روزه این حالم حتا به جسمم هم نمود پیدا کرده و شب‌ها نه فقط نمی‌تونم چشمام رو ببندم که اگر ببندم شونه‌ی راستم شروع به حرکت‌های ناخودآگاهی می‌کنه که حتا بلد نیستم وصفش کنم.
حالا تو بیا و بنویس که فیلان...

433

می‌خواستم برم تو پروفایل یکی از دوستام تو فیسبوک، اسمش رو که نوشتم، چند نفر دیگه هم نامش رو آورد. در حالی که فامیل‌هاشون یکی بود، ترکیب اسم همه‌شون، اسم یکی از دوست دخترای سابقم بود. هر چی تو ذهنم می‌گشتم قیافه‌ش هم حتا یادم نمیومد، تو تمام پروفایل‌های هم نام رفتم. هیچ کدوم حتا برام آشنا هم نبودن، روزگار است دیگر...

432

از بی تفاوتی خود در جمعه‌ی گذشته شادانیم.

۱۳۹۲ خرداد ۲۲, چهارشنبه

۱۳۹۲ خرداد ۲۰, دوشنبه

430

این لعنتی قابلیت تکرار متعدد در گوش را داراست. دیگه حالا اینکه چرا امروز آپلودش کردم، به زعم شخص شخیص بنده توضیح لازم ندارد.

In another time we would be as one
In another place our lives would've only just begun
We walk beneath the sun we lie beneath the stars
We grow upon the Earth and this is what we are
It didn't have to be this way but this is what we are

The wasted years have passed so slowly
Without connection to my only
The end is near defining lonely
Is anybody there to show me

You don't believe in space
You don't believe in light
You don't believe that anything is well beyond your might
We walk across the sky and beneath the ocean floor
We're never going anywhere we've never been before
It doesn't have to be this way
This isn't who we are

The wasted years have passed so slowly
Without connection to my only
I will not live without you near me
Love cannot fit inside a theory
The end is near defining lonely
Is anybody there to show me