مرد بهت زده بود به خاطر حرفایی که شنیده بود و از درست شنیدنشون مردد بود، ابروهاش رو به شکل هفت مانند خاصی نگه داشته بود، درموندگی از لرزش چشماش معلوم بود، هر کسی نمیدید. احتمالن فقط کسایی که بیشتر به خطوط صورتش آشنایی داشتن میدیدن.
مرد بیش از شصت سال سن داشت، کولهباری از تجربه بود، نزدیک به چهل سال تجربهی زندگی مشترک داشت. تجربهای که نداشت و دلش نمیخواست که داشته باشه کم آوردن بود، از موضعش پایین اومدن بود، قبول اشتباهش بود و... آخه مرد نزدیک به چهل سال تجربه دیکتاتوری تو فضای خونهش رو داشت.
شاید از پسرهاش، خصوصن آخری، بیشتر انتظار رک گویی، یا به قول خودش بی حیایی و بی رگی داشت.
ولی انگار اصلن انتظار نداشت با همهی حساسیتی که روی پدر مرحومش داشت، دخترش صاف توی چشماش نگاه کنه و بگه از پدربزرگ پدریش حتا یک خاطره خوش نداره. حتا یکی! حتا یکی که لااقل لبخند روی لبهاش بیاره.
فردای اون روز مرد، نا امید، از نوهی خودش خیلی آروم پرسیده بود تو از من خاطره خوب نداری؟
یادم میاد پسرک از جواب دادن طفره رفته بود.