۱۳۸۹ اسفند ۱۹, پنجشنبه

اونی که موجب مرضه، ترک عادت نیست، تغییر عادته.
ترک یه باره، خیلی بهتر از کم کردن اعتیاد به سیگار، مواد، الکل، سکس*، موسیقی، اینترنت، یا هر چیز دیگه‌ای که فکرش رو بکنیه.
حتا تغییر دستی که باهاش یه عمره کون‌ت رو شستی، مگه اینکه راهکار دستمال توالت رو انتخاب کنی.(فکرش رو نکن که حالا چه کاریه اصلن، مثال زدم)
ولی بدترین حالت‌ش آدمان، وقتی به یه نفر عادت کنی، تغییر اون آدم نه فقط بهتر نمی‌کنه مسایل رو! بلکه گند می‌زنه به هر چی که بوده و هست. وقتی کسی رو ترک می‌کنی، یه مدت تنها بمونی خیلی بهتر از اینه که کسی رو جایگزینش کنی. یه سوراخ گنده تو زندگی خودت و اون نفری که جایگزین شده باز می‌کنی. :|

*فیلترمون کردن که! دیگه نوع نوشتار چه فرقی می‌کنه!؟

۱۳۸۹ اسفند ۱۶, دوشنبه

می‌دونی رفیق؟ اینکه می‌گم یا دلت می‌خواد یا نمی‌خواد دیگه و تو می‌گی که نمی‌دونی...
از ندونستن نیست، از همون دل لعنتی سر چشمه می‌گیره که می‌خواد تا ندونی!

۱۳۸۹ اسفند ۱۵, یکشنبه

۱۳۸۹ اسفند ۱۳, جمعه

God Bless Internet

وقتی اون بالا، روزها و روزها سر در مسنجر می‌نوشتم God Bless Internet کاری به اخبار، اطلاعات و هزارتا چیز به درد بخور دیگه‌ای که تو اینترنت هست نداشتم.
کسی نمی‌پرسید چرا! یحتمل می‌ذاشتن پای به سخره گرفتن همیشگی مسایل توسط من...
کی می‌دونست تو دلم می‌گفتم فقط فقط حداقل برای تنهاها هم که شده.

سگ عابد زرد ارمنی برینه تو روحشون :|

۱۳۸۹ اسفند ۹, دوشنبه

بارها سر مسایل مختلف پیش اومده که بعدش تو تصوراتم قلبی بیاد که صاحبش خودم بودم و ببینم که شکسته... این خیالات و توهمات هیچ‌وقت اون حالتی رو نداشته که انگار قلبه افتاده زمین و خورد شده، داغون پاغون شده باشه. نه! همیشه یه حالتی بوده که انگار ترک خورده، فقط گاهی این ترک‌ها بزرگ‌تر و عمیق‌تر بودن، گاهی هم شبیه گسلی بودن واس خودشون... ولی خوب همیشه جوش خوردن دوباره، مث زخم‌ها، بعضیاشون دیگه اثری ازشون نیست، ولی خودم خوب یادمه که یه روزی فلان‌جا این زخم رو خوردم، درست مثل زخم‌هایی که بعضی‌های دیگه هم یادشونه و می‌دونن فلان روز این زخم رو خورده بودی و یادت میارن، بعضی از این ترک‌ها رو هم بعضی‌ها یادشونه و ازش یاد می‌کنن، با آوردن اسمی، کوفتی، دردی، مرضی، زهرماری... این اسم آوردن‌ها مث کندن لخته خون از رو زخم می‌مونه، اولش حال می‌ده، ولی بعدش دهنت گاییده می‌شه. اون گسل‌ها هم همون زخم‌های عمیق و کاری هستن که هیچ‌وقت جاشون نمی‌ره، مث جای بخیه و شکستگی رو سرم یا کمرم، یا سوختگی سیگار رو مچ دستم، یا ...
قبلن‌ها با خودم می‌گفتم شکست، بد شکوند... الان می‌گم ترک خورده، ناجور...

هــوم، من هیچ‌وقت مال این سبک نوشتن نبودم، هیچ اسمی هم بلد نیستم روش بذارم(البته اگر داره)، ولی هر بار که خواستم بنویسم هم ریدم. اصل اون موضوعی رو هم که اینو واسه مقدمه‌ش شروع کردم به نوشتن رو یادم رفته، درست مث همین الان.
به هر حال مهم هم نیست.

۱۳۸۹ اسفند ۵, پنجشنبه

بست آو دِ بست

دبیرستان که می‌رفتم، مد شده بود تو مدارس اول صبح بیان سر صف یه خورده روزنامه و تیتر روزنامه بخونن و از این ک..س‌کلک بازی‌ها، هیچ‌کس هم استقبال نمی‌کردا، ولی مجبور بودیم، می‌فهمین که! همه دنبال یه روشی بودیم که این قضیه تعطیل بشه، ولی تهدید به نمرات انضباط جلوگیری می‌کرد از این توطئه‌ها...
آدمای خونه‌‌های اطراف با وجود مدرسه که مسلمن خواب نداشتن، اکثرن با یه ماگ تو بالکن خونه‌هاشون(اکثرن ویلایی) گوش می‌دادن که ما از روزنامه‌های صبح چه شر و ورایی تلاوت می‌کنیم.
هفته‌ای یه بار نوبت به منم می‌افتاد و همیشه ورزشی می‌خوندم، اون روز خبر ورزشی از حاشیه‌ی زندگی دیوید و ویکتوریا بکهام نوشته بود که به مشکل برخورده بودن. تیتر این بود: من همسرشم، نه کُلفَتِ خونه‌ش(البته -َ-ِ-ُ نداشت)
منم با اعتماد به نفس فوق‌العاده بالا پشت میکروفون خوندم ویکتوریا بکهام: من همسرشم، نه کُلُفتِ خونه‌ش!!! یه نگاه به صفوف انداختم، نیشم باز شد، تو میکروفون گفتم ها؟ نه فقط مدرسه که کل محل ترکید از خنده.
جمع شد! از فرداش دیگه روزنامه‌ای خونده نشد. کلن به سخره گرفتن یکی از بهترینِ بهترین روش‌ها برای براندازیه.