۱۳۸۸ آبان ۸, جمعه

امروز

عجب هشت بازاریه امروز...
یازده سال و یک ما و یک روز پیش هم یه همچین بساطی بود. 77/7/7
هفت عدد خیلی تاپیه، ولی من همیشه هشت رو بیشتر دوس داشتم، یادمه اون سال ها یه برنامه ای از صداوسیما پخش میشد که اسمش هم یادم نیس، مثلا واسه نوجوون ها بود.. بعد این "حسین رفیعی" هی میومد میگفت: هبتِ هبتِ هبتادوهبت...

همیشه از قدیم این حس رو داشتم که وقتی یک روز توی ایران از لحاظ تاریخ و اینا خیلی خاص میشه، جزو مسخره ترین و کسل کننده ترین روزها میشه، خصوصا اگر که جمعه هم باشه.
حالا یازده سال و یک ماه و یک روز دیگه هم میشه 99/9/9 البته به پای 1999/9/9 که نمی رسه ولی خوب...
البته امروز رو به خاطر این خیلی خاص می دونن که امام هشتم هم تاریخ تولدش با همین تاریخ مطابقت پیدا کرده..

۱۳۸۸ آبان ۷, پنجشنبه

خدایش بیامرزد

دیروز بعدازظهر دخترعموی بابام فرت...
فکر کنم تو کل عمرم، تعداد دفعاتی که دیده بودمش به دو رقمی نمی رسید.
اون وقت از صبح تا حالا درگیر قبرستون بودم، خسته شدم...

۱۳۸۸ آبان ۳, یکشنبه

هویجوری

چهار و یک دقیقه ی صبح...   تیک تاک
پنجره بازه...
صدای کش کش و خش خش جاروی صفور میاد.
پرده قر می ده، پس باد هم میاد.
مدیا پلیر متال، کلاسیک، پاپ و ... قرقاطی می پخشه.
راننده ی اتولی که داره تو بزرگراه میرونه، گاز رو جوری پر کرده که از سی ثانیه قبل و بعد اینکه رد شد. صدای موتور(یا اگزوزسوراخش) میاد.
همچنین صدای موسیقیش...
پسره تو خواب جابه جا میشه، تختش قیژقیژ می کنه.
کانکشنم میگه که از مرز یک هفته کانکتِ مداوم رد کرده.
گوشی زر می زنه که اس ام اس به لاس وگاس نمیره.
در عوض پیغام دلیوری موفق ارسال ساعت هشت شب(هشت ساعت قبل) به انزلی رو اعلام می کنه.

پ. ن: آمپر زده بالا! می دونم، در عوض کلی شادتر از این چند شب گذشتم.
پ. ن: کلا وقتی با صداش در گوشم زمزمه می کنه، تا کلی ساعت بعدش من به سادگی خودمو لو می دم.

۱۳۸۸ آبان ۲, شنبه

گاهی وقتا یه مدلی می شم که حتی خودم نمی فهمم چه مرگمه...
دقیقا چه غلطی باید بکنم تا حالم Ok بشه، نمی دونم.
این موقع ها حس می کنم مثالٍ خر تو گل گیر کردم، اما هر چی دور و برم رو نگاه می کنم فقط به پوچی می رسم.
نه سمی دارم، نه گوشام درازه. اما یه خورده که بیشتر دقت می کنم انگار که گوش مخملی های اطرافم  زیادتر از قبل شده.

اما اینو هم می دونم که فقط می تونم ساعت ها راه برم و تو تنهاییم غرق بشم.
یا اینکه
روی صندلیم بشینم، سر رو به پشتیش تکیه بدم و اون هم تا جایی که فنرش اجازه می ده خم بشه، یه موسیقی خاص رو بذارمو پشت سر هم فقط همون رو گوش کنم.
فقط گاهی کمتر یا بیشتر طول می کشه...

پ. ن: خر و احمق این روزا خیلی زیاد شده، از قبل خیلی بیشتره.

۱۳۸۸ آبان ۱, جمعه

تنوع

خوب من از اولش هم که تصمیم نداشتم بلاگفا برم، اما از اونجایی که چندتا از دوستان که با هم شروع کردیم بلاگفا رو پیشنهاد دادن، ولی آخرش فقط خودم موندم...
تصمیم گرفتم حالا که تک نفره شدم، آدرسم رو انتقال بدم به اینجا... خیلی از رفقا اومده بودن اینجا، این آخر سر هم که سلمان اومد، منم دیدم تا آرشیوم بیشتر از این نشده کلا نقل مکان کنم که حوصله کنم نظرها رو هم ثبت کنم.
که امشب تموم شد، ولی حیف که نظرها رو نمیشه به تاریخ اصلش گذاشت و همشون به تاریخ بیست و سوم اکتبر ثبت شد.

فعلا همین.

۱۳۸۸ مهر ۲۸, سه‌شنبه

Evanescence - My Immortal

همینطوری عشقم کشید اینو بذارم اینجا... فقط برای اینکه حال کردم...


I'm so tired of being here, Suppressed by all my childish fears
من از اینجا بودن خیلی خسته ام، تحت فشار ترسهای بچگانه خودم هستم
And if you have to leave, I wish that you would just leave
و اگر تو مجبوری که بری، آرزو میکنم که فقط بری
Cause your presence still lingers here and it won't leave me alone
چون حضورت هنوز مردد رفتنه و اون منو تنها نخواهد گذاشت

These wounds won't seem to heal, this pain is just too real
بنظر نمیرسه که این زخمها التیام پیدا کنه، این درد و رنج بیش از حد حقیقیه
There's just too much that time cannot erase
اینقدر درد و رنج وجود داره که حتی مرور زمان هم نمیتونه اونو به فراموشی بسپره

When you cried, I'd wipe away all of your tears
زمانیکه تو گریه میکردی، من تمام اشک هات رو پاک میکردم
When you'd scream, I'd fight away all of your fears
زمانیکه تواز ترس جیغ میکشیدی، من تمام بیم و وحشتت رو از تو دور میکردم
I held your hand through all of these years
من دست تو را در تمام این سالها گرفته بودم
But you still have all of me
اما تو هنوز تمام وجود منو داری

You used to captivate me by your resonating life
تو عادت داشتی با زندگی طنین اندازت منو شیفته و مجذوب خود کنی
Now, I'm bound by the life you left behind
اکنون من با زندگی که تو پشت سر رها کردی محدود شده ام
Your face it haunts my once pleasant dreams
چهره تو به تنها رویاهای دلپذیرم می آید
Your voice it chase away all the sanity in me
صدای تو هوش از سرم می رباید.

These wounds won't seem to heal, this pain is just too real
بنظر نمیرسه که این زخمها التیام پیدا کنه، این درد و رنج بیش از حد حقیقیه
There's just too much that time cannot erase
اینقدر درد و رنج وجود داره که حتی مرور زمان هم نمیتونه اونو به فراموشی بسپره

When you cried, I'd wipe away all of your tears
زمانیکه تو گریه میکردی، من تمام اشک هات رو پاک میکردم
When you'd scream, I'd fight away all of your fears
زمانیکه تواز ترس جیغ میکشیدی، من تمام بیم و وحشتت رو از تو دور میکردم
I held your hand through all of these years
من دست تو را در تمام این سالها گرفته بودم
But you still have all of me
اما تو هنوز تمام وجود منو داری

I've tried so hard to tell myself that you're gone
بی اندازه خسته ام از اینکه به خودم بگویم تو رفته ای
But though you're still with me, I've been alone all along
اما با این وجود تو هنوز با منی، من تمام این مدت تنها بوده ام

When you cried, I'd wipe away all of your tears
زمانیکه تو گریه میکردی، من تمام اشک هات رو پاک میکردم
When you'd scream, I'd fight away all of your fears
زمانیکه تواز ترس جیغ میکشیدی، من تمام بیم و وحشتت رو از تو دور میکردم
I held your hand through all of these years
من دست تو را در تمام این سالها گرفته بودم
But you still have all of me
اما تو هنوز تمام وجود منو داری