۱۳۸۹ آذر ۳۰, سه‌شنبه

بعدِ بوقی* مونیتورم رو تمیز کردم! بعد هی هر وبی رو باز می‌کنم، بلند می‌گم اَاَاَاَاَ... از اون طرف دفتر می‌گه چیه؟ می‌گم ها؟ می‌گه زهرمار

* بوق سـَّـــگ! ریشه‌ی این بوق سگ دقیقا از کجا میاد؟ دلم می‌خواد بدونم...

۱۳۸۹ آذر ۲۸, یکشنبه

اسکرین

آقا\بانو یه سوال دارم از خدمت‌تون، تولبار بوک مارک‌های من خیلی شلوغه؟
هر کی می‌بینش یه تیکه‌ای بهم می‌ندازه، اینجاش که مرتبه، همه چیز معلومه! نه؟ توی فولدراش خودم هم نمی‌دونم چه خبره :دی

کلیک کن و عکس اصلی رو ببین تا قشنگ ببینی چی می‌گم.
بعد از یکی دو سال که منو دیده، سلام و احوالپرسی‌های معمول رو می‌کنیم و قبل از هر چیز خبر از خدمتم می‌گیره، می‌گم تموم شد و از خدمت اون می‌پرسم که گفت معاف شده و تو ادامه‌ی حرفش همراه با پوزخند "حالا تو که رفتی خدمت مرد شدی؟ یا به قول خودت چیزی به آدمیتت افزوده شد؟"، "موضوع اصلا مرد شدن نیست که، فکر می‌کنم بعضی چیزا هست که آدمایی مث من که بلد نیستن، توی خدمت حالیشون می‌شه"، از قیافه‌ش معلومه که جا خورده، احتمالا با خودش فکر می‌کرده منم ادامه‌ی مسخره کردنش رو بگیرم و چرت و پرت بگم، با تعجب "مثلا چی؟"، "خوب ببین، من نمی‌گم همه همینطورین، ولی خوب یه چیزی که می‌تونم برات مثال بزنم که روی من و اخلاقم تاثیر گذاشت... قضیه‌ی لباس اینیشتن رو شنیدی؟"، "آره، چه ربطی داره؟ نکنه توام اینیشتن شدی؟"، "نه! ولی مثلا من قبلا خیلی واسم مهم بود که تو خیابون یه وقت رفتاری انجام ندم که دور از شان و کلاس باشه، یا مثلا حفظ ظاهر و خیلی از این چیزای دیگه... ولی وقتی آدم لباس خدمت می‌پوشه و میاد تو خیابون، نگاه تمام جامعه به همه‌شون تقریبا یه چیزه، حالا ممکنه طرف پسر تاجر نامیِ فرش باشه، ممکنه طرف اصلا ندونه ننه باباش کیه و تو خیابون بزرگ شده باشه..."، "اون وقت این نگاهه که می‌گی چیه؟"، می‌خندم "همه به چشم سرباز بدبخت، طفلک سربازه، بو می‌ده و غیره، خیلی از پسرا هم به چشم چس‌ماه"، قهقهه می‌زنه "حالا درسی که تو این وسط گرفتی چی بوده؟"، "وقتی آدم این لباس تنشه، یه مسخره بازی‌ها و دلقک بازی‌هایی در میاره که عمرا قبلا فکر نمی‌کرده یه روزی این کارا رو بکنه! چرا؟ فقط چون فکر می‌کنه که کیه که منو بشناسه، همه به چشم سرباز منو می‌بینن و اهمیتی نداره این کارا... فکر می‌کردم وقتی خدمتم تموم بشه، دوباره تو خیابون یا جلوی دیگرون خیلی خودسانسوری، حفظ ظاهر یا حفظ کلاس می‌کنم. اما خوب حالا دیگه جدا همون حالت توم(واسه اونایی که نمی‌تونن بخونن: توم = توی خودم :دی) ایجاد شده و حرفامو رک و بی پرده می‌زنم، برام مهم نیست کسی چه فکری راجع به من بکنه، چون با خودم می‌گم اونی که منو می‌شناسه که می‌دونه من واقعا چه کسی هستم، اون هم که نمی‌شناسه، به درک! هر فکری دلش می‌خواد واسه خودش بکنه..."، "حالا یعنی تو خیابون دلقک بازی در میاری؟"، "نه نفهم جان، موضوع فقط این بود که الان دیگه خیلی بیشتر از قبل خودمم"، "آهان"

۱۳۸۹ آذر ۲۳, سه‌شنبه

لیست دوستام تو فیس‌بوک شده 69 نفر، بعد من هی می‌خوام جلوی ذهنم رو بگیرم که به انحراف کشیده نشه! نمی‌شه که لامصب، نمی‌تونم... :دی

۱۳۸۹ آذر ۲۲, دوشنبه

بعد از عمری یه تکست به نود زدم! آخه بعدِ عمری نشسته بودم ببینم ساعت یازده شب تلویزیون چی داره...
بعدش جواب داد، یه حرفایی از بانک ملی زده بود که نخوندم، نا خود آگاه گفتم "اوه! فاک"، یه لحظه تو ذهنم این تصور گنجید که از فردا دهن منو سرویس می‌کنن با تبلیغات!!!

مردی از نصف جهون

یه رفیق مردی دارم، اهلِ نصف جهون، اصن فقط همین یه دونه‌ست که اهلِ اصفهونه، خودشم می‌دونه چقدر دوسش دارما!
حالا نمی‌دونم امشب چرا یهو یاد این قضیه افتادم...
زیاد با تلفن نمی‌حرفیم، منتها همون معدود دفعاتی هم که حرف زدیم و می‌زنیم، نکته‌ی باحال‌ش اینه که اولش بدونِ لهجه و با فارسیِ ثلیث صحبت می‌کنه، ولی خوب یه 5دقیقه که می‌گذره یواش یواش لهجه‌ی ناز اصفهانیش شروع می‌شه و هی گسترش پیدا می‌کنه تا بعد از ده دقیقه دیگه همه‌ی کلامشو تحت شعاع قرار می‌ده، آی خوشم میاد... :دی
یعنی الان خیلی تابلو شد کیو می‌گم؟